Wednesday, September 13, 2006

ஏன் தமிழ் வெட்கித் தலைகுனிகிறது *மங்கைக்கு* ஓர் பதில்?

ஒரு பின்னூட்டம் எழுதுனேங்க திருமதி. மங்கை அவர்களுக்கு இங்க (முதல்ல அதப் படிச்சிருங்க), அதான் உங்களுக்கு எல்லாம் தெரியுமே, பெரிசாப்பூடுத்து அத வுடைச்சு இங்கன இன்னும் கொஞ்சம் சேர்த்து தனிப்பதிவா போட்டுட்டேன்.

இந்த மொழி மற்றும் நமது (தமிழக) மக்களின் எண்ணவோட்டம் அதிலும் வெளி மாநிலங்களிலும், நாடுகளிலும் வாழும் தமிழர்களின் விசயமாக ரொம்ப நாளாக ஒரு பதிவு போடணுமின்னுதான் நினைச்சுக்கிட்டு இருந்தேன். இப்ப அதுக்கு சரியான நேரம் அப்படின்னு நினைச்சதாலே போட்டுட்டேன்.

இப்ப பின்னூட்ட கருத்து:

மங்கை மீண்டும் மறந்திருந்திராதீங்க நான் சொன்ன ignorant factorயையும் :-)

இங்கு யாரும் அலுவலகத்தில் முதலாளி கொடுக்கும் சம்பளத்தை வாங்கிக்கொண்டு நம் மொழி வளர பாடுபடுங்கள் என்று பேசிக் கொண்ட மாதிரி எனக்குத் தெரியவில்லையே, இந்த *மோகன் தாஸ்* அவர்களுக்கு எங்கிருந்து கிடைத்தது அந்த கான்செப்ட்.

இப்பொழுது, இது நமது மக்களின் ignorant factorஎ என்பதற்கு ஒரு சொந்த அனுபவம் கொண்டு பார்ப்போம். இதனையும் யாரவது ஒரு மன நலம் படித்தவர் இருந்தால் அலசி, காயப்போட்டு உனக்கு அந்த மொழி தெரியவில்லையென்றால் ஏன் அந்த மாநிலங்களுக்கு செல்கிறாய் என்று கேட்கட்டும்.

இப்ப மேட்டர், சில காலங்களுக்கு முன்பு நாங்கள் ஒரு நான்கு பேர் வட இந்திய சுற்றுலா போயிருந்தோம், ஐந்து மாநிலங்களுக்கு அதில் டில்லியும் அடக்கம்.

எங்களுக்கு கிடைத்த அனுபவம் மதராஸிக்கு ஹிந்தி தெரியாது என்பதே ஒரு ஏளன போக்குக்கு வழிவகுத்து விடுகிறது வடக்கே என்பதே. அது அப்படியாக இருக்க, தத்துபித்து ஆங்கிலத்தைக் கொண்டு பேருந்துகள் பிடிப்பதற்கும், தங்கும் இடங்கள், சுற்றிப் பார்க்க இப்படி அடிப்படை விசய ஞானத்திற்கு படித்தவர்கள் போல் காட்சி தரும் மக்களிடம் அணுகி ஆங்கிலத்தில் கேள்விகள் எழுப்பினாலும் விடை கிடைப்பது என்னவோ ஹிந்தியில்தான்.

நான் கூறுவது அங்கு வாழும் டில்லிவாலாக்களிடமிருந்தும், அல்லது அந்தந்த மாநில பிராந்திய மொழியிலேயே பதில் கிடைத்தது. அப்படியெனில் அவர்களுக்கெல்லாம் தன் மொழியின் மீது மரியாதையும், பிடிப்பும் இருக்கிறது என்றுதானே கொள்ள வேண்டும்.

அது அப்படியாக இருக்கையில் ஏன் நமது அறிவிலிகள் மட்டும் இப்படித் தன்னை வேறு யாராகவோ அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள எத்தனிக்க வேண்டும்?

ஆனால், அந்த வட இந்தியர்கள் தமிழகம் வரும் பொழுது நம்மில் எத்துனை பேர் நமது மெழித்திறமை அவர்களிடம் சம்பாஷித்து உறுதி செய்துகொள்கிறோம்.

ஒரு சைனீஸ் ஒரு சக சைனருடன் பேசும் பொழுது அங்கீலத்தில் பீத்தியதுவுண்டா, அது போல் ஒரு கொரியர், ஜப்பானீஸ்...

சரி அந்த மனசீக மொழி, நடை, உடை, பாவனைகளை நாம் மிஸ் பண்ணுவதால் தானே மாதம் ஒரு முறையேனும் 'நம் மக்கள் வாழும்' பகுதிகளை நோக்கி சென்று வறுகிறோம்... உ.ம்; வெளி நாட்டாவர்களுக்கு 'லிட்டில் இந்தியா' அதிலும் பிறகு பிராந்தியம்தோரும்... இப்படியாக சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.

அடிப்படையில் நமக்கு ஏதோ கோளாறு இருக்கிறது. அதுதான் என்ன?
இது போன்று நான் எழுதி கொண்டே போகலாம். இது போலவே, எனக்கு கிடைத்த அனுபவம் மலேசியா மற்றும் சிங்கப்பூர் வாழ் இந்தியர்கள் எப்படி New Comersகளிடம் நடந்து கொள்கிறார்கள் அல்லது தன்னை விச்சியாசப் படுத்திக் கொள்ளவேணும் என்று என்னவெலாம் செய்கிறார்கள் என்பதையும் கவனித்ததுண்டு. சரி விடுங்க தனிப் பதிவ போட்டு விடுவோம்.

**********************

அதோட அவங்களுக்கு சொன்னது முடிஞ்சுது. இப்ப இந்த சிங்கப்பூர் மற்றும் மலேசியாவில என்ன நடந்தது எனக்குன்னு சொல்லிடறேன். நான் ஒரு 4-5 தடவை அந்த பக்கமா போயி ஒத்த ஆளா சுத்தி திருஞ்சுருக்கேன். இதில சிங்கப்பூர்லதான் ரொம்ப கவனிக்கும் படியா
நம்மூர்(சிங்கப்பூர் வாழ்) மக்கள் புதிசா(இந்தியாவிலிருந்து) அங்க வேலைக்கு வாரவங்கள ட்ரீட் பண்ண முறை ரொம்ப ஆச்சர்யப் படுத்தியது.

அதிலும் பேருந்துகள், ரயில் பயணங்களின் போது. சிங்கப்பூர் வாழ் இந்தியர்கள் தனக்கும் இந்த ஈன ஜாதி மக்களுக்கும் சம்பந்தமே இல்லை என்பது போல ஆண்கள் தலைகேசத்திற்கு சாயமும், காதில் கடுக்கணுமாக, பெண்கள் ஏதோ ஒரு "ஸ்டான்ட் அவுட்" இத்தியாதிகளுடனும் தன்னை வேறுபடுத்திக் காட்டிக் கொண்டு அங்கு வாழும் இதர சைனீஸ், மலேய மக்களுடன் பிரயாணிக்கிறார்கள்.

ஆனால் நம்மூர் பாவபட்டதுகள் மனத்தினுள் ஓடும் அத்தனை ரயில்களையும் ஒருங்கே காதில் ரீங்காரித்த வண்ணம் அமர இருக்கை இருந்தும் மற்ற மக்களின் அருகே சென்று அமர அஞ்சி நிற்பதைப் போல எனக்குப் பட்டது. இதற்கும் மங்கையின் பதிவில் "ஹரிஹரன்" கூறியதைப் போன்று...

....நான் இந்தப்பேட்டையின் பிஸ்தா ஒருவேளை புதியவனான நீ எனக்கு மாற்றாக வந்துவிடுவாயோ எனும் ஆழ்மன சர்வைவல் இன்ஸ்ட்ங்டும் ஒரு காரணி...

ஒரு மனம் சார்ந்த பிறழ்சியாக இருக்க அனேகமாக வாய்ப்புண்டு என நினைக்கிறேன்.

எது எப்படியோ வெளியூர் சென்று பிழைக்கும்(சரி வாழும்) இடத்தில் இருக்கும் மக்கள் ஒரு இனக்கத்தையும், நெருக்கத்தையும் கொடுக்கும் பாலமாக விளங்கும் இந்த மொழியினைக் கொண்டு ஆன்ம திருப்தி அந்த ஒரிரு நிமிடங்களில் கிடைப்பதை ஏன் மிஸ் பண்ண வேண்டும்? இந்த வெளி பகட்டிற்காக?

ஏற்கெனவே தேவைப்படும் மொழி கொண்டு எங்கு இருக்கிறோமோ அங்கு வாழ கற்றுக் கொண்ட பிறகும் எதனை நிறுபிப்பதற்கு நமது சொந்த மொழியை சக மொழி பேசுபவருடன் தவிர்க்க வேண்டும்.
குழந்தைகளுக்கு அது போலவே இரட்டை மொழி கற்றுக் கொடுப்பதிலும் தயக்கமிருக்கிறது. வெளியில் பள்ளி செல்லும் குழந்தை அரிதிப் பெரும்பாண்மையினர்(மெஜாரிடி) என்ன மொழி பேசுகிறார்களோ அதனை பின் தொடர்வதில் ஒன்றும் சுணக்கம் இருக்க வாய்ப்பில்லை.

அது போன்ற சூழலில் ஏன் பெற்றோர்கள் தனது தாய் மொழியினை வீட்டீனுள் அமல் படுத்தக் கூடாது? குழந்தைகள் அம் மொழியினை(மைனாரிடி) இன்று பயன்படுத்த முன்வராவிடினும், அடிப்படை புரிதல்கள் இருப்பதால் நாளை அதன் அவசியம் புரிந்து முழுமை அடைய எத்தனித்தால் தாங்களும் அதற்கு ஒரு வழிகோணியதாகத்தானே பொருள்.

எனது நண்பர் ஒரு மலையாளி அவருடைய பெண் குழந்தை 5 மொழிகள் பேசுகிறது. அவர் தனது பெண்ணுடன் மலையாளம் மட்டுமே பேசுகிறார், அவரது மனைவி சொந்த ஊர் மகாரஸ்டிரம் என்பதால் ஹிந்தியும், மராத்தியும் பேசுவதுண்டு. கோவையில் பெண் படித்ததால் தமிழ் ஈசியாக நண்பர்களிடமிருந்து கிடைத்தது. பிறகு பள்ளியில் ஆங்கிலம். சரி, இது எதற்கு இங்கு என்றால், நமது மூளையில் Cognitive abilityக்கு ஒன்றும் பஞ்சமில்லை, குழந்தைப் பருவத்தில் மொழி கற்று கொடுக்கும் பட்சத்தில், அதுகள் ரொம்ப ஈசியாக பெற்றுக்கொள்கிறது என அறிக.

அதனால் பெற்றோர்களே உங்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள், முடிந்த அளவிற்கு வீட்டீனுள் குழந்தையுடன் தாய் மொழி பேசுங்கள், நீங்கள் வெளி நாட்டிலோ, மாநிலத்திலோ வசிப்பவராயின். மொழியை விட ஒரு சிறந்த பரிசை நமது சந்ததிகளுக்கு நாம் விட்டுச் செல்ல முடியாது.

இல்லையெனில் ஆக்ஸ்ஃபோர்டு அகராதியில் குறிப்பிட்டது போல தமிழ் ஒரு Ancient dead language என்ற விளக்கம் உண்மையாகிவிடும்.

53 comments:

Sivabalan said...

தெகா

நல்லா விவரமாக எழுதியுள்ளீர்கள்..

நல்ல பதிவு

நன்றி

சதயம் said...

நேர்மையான கருத்துக்கள்....

சிறில் அலெக்ஸ் said...

தெகா,
நீங்க சொல்றதுபோல வட இந்தியர்கள் ஹிந்தியில் பதிலளிப்பதற்கு மொழிப்பற்று காரணமா எனத் தெரியவில்லை. சாதாரண வட இந்தியர் அடுத்தவர் என்ன சொல்வார் நினைப்பார் என்றெல்லாம் கவலைப்படுவதில்லை. கொஞ்சம் Rudeஆகவே நடந்துகொள்கிறார்கள். பேசும்போது மட்டுமல்ல பொது இடங்களில்கூட இதை பார்த்திருக்கிறேன். They disregard.

நமக்கு அடுத்தவங்க என்ன நினைப்பாங்கண்ற எண்ணம் கொஞ்சம் அதிகம். இது கூட ஒரு காரணி.

நாம ஹிந்திய எதிர்த்தவங்கண்ற மேலோட்டமான எண்ணம் அவர்க்ள் மனத்துல இருக்கலாமில்லையா?

குறும்பன் said...

// முடிந்த அளவிற்கு வீட்டீனுள் குழந்தையுடன் தாய் மொழி பேசுங்கள், நீங்கள் வெளி நாட்டிலோ, மாநிலத்திலோ வசிப்பவராயின். மொழியை விட ஒரு சிறந்த பரிசை நமது சந்ததிகளுக்கு நாம் விட்டுச் செல்ல முடியாது.
//

இது புரிய மாட்டிக்குதே நம்ம மக்களுக்கு.

நானும் இதைப்பற்றி எழுதனும் என்று ரொம்ப நாளா நினைப்பதுண்டு.

SK said...

முழுதுமாக உடன்படுகிறேன் உங்கள் கருத்துகளுடன்.

பதிவுக்கு சம்பந்தமில்லாத ஒன்று உங்களிடம் சொல்லியாகவேண்டும்

இன்றைய நியூயார்க் டைம்ஸ் 9/13 கிடைத்தால் வாங்கிப் பாருங்கள்!

Liocichla Bugunorum என்ற பலவண்ணப் புதிய பறவை இனம் ஒன்றை இந்தியாவில் கண்டுபிடித்திருக்கார்களாம்!

படத்துடன் போட்டிருக்கிறார்கள்.

வேண்டுமெனின், மேல்விவரம் தருவேன்!

நன்றி.

Thekkikattan said...

//இன்றைய நியூயார்க் டைம்ஸ் 9/13 கிடைத்தால் வாங்கிப் பாருங்கள்!

Liocichla Bugunorum என்ற பலவண்ணப் புதிய பறவை இனம் ஒன்றை இந்தியாவில் கண்டுபிடித்திருக்கார்களாம்! //

எஸ்.கே ஐயா, அந்த செய்தியை படித்தவுடன் இந்த நேசியின் நினைவு உங்கள் மனத்தில் ஊசலடியதை நினைத்தவுடன் எனக்கு மகிழ்வு பொங்கியது. உண்மையாகவே.

இங்கும் ஒருவர் அதனை பொருட்டு ஒரு பதிவு இட்டிருந்தார். படித்தேன்.

தாங்களின் "நியூயார்க் டைம்ஸ்" சுட்டியமைக்கு நன்றி தேடிப்பார்க்கிறேன். நானும் அந்த பறவையை மீண்டும் யார் கண்டெடுத்திருப்பர் என்பதனை அறிந்து கொள்ள முற்பட்டிருக்கிறேன். ஏனெனில் நமது நிறைய நண்பர்கள் அந்த பகுதிகளில் இன்னமும் ஆராய்ச்சிகளில் ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள். அவர்களில் யாரவது ஒருவராகத்தான் இருக்கவேண்டும் மென்று கருதுகிறேன்.

ஒரு கொசுருச் செய்தி நாங்கள் ஒரு முறை டாப்சிலிப் ஏரியாவில் ஒரு துணை-வகை Flycatcher பறவையை Re-discover செய்தோம்மென்பதே அது :-))

மங்கை said...

தனி பதிவெல்லாம் போட்tu கலக்கிடீங்க

எம்பேரெல்லாம் இப்பிடி வருமுன்னு நான் கணவுல கூட நினைக்கவில்லை

" இந்த பதிவ எழுத என்னை தொடர்ந்து உக்குவித்த என் நன்பருக்கு கோடி கோடி நன்றிகள்"

///ஏற்கெனவே தேவைப்படும் மொழி கொண்டு எங்கு இருக்கிறோமோ அங்கு வாழ கற்றுக் கொண்ட பிறகும் எதனை நிறுபிப்பதற்கு நமது சொந்த மொழியை சக மொழி பேசுபவருடன் தவிர்க்க வேண்டும்//

இது தாங்க நானும் கேக்குறேன்.. அப்பிடி என்னங்க தமிழ் மேல இவங்களுக்கு கோவம்..

இதுல இன்னொறு கொடுமை..நம்ம பேசற தமிழ வேற இவங்க கின்டல் பன்றாங்க..
'Aunty your டேமில் is bit different"..னு.. ஆமான்டியம்மா நாங்க different தான்னு நினச்சுக்குவேன்

வடக்கு வாசல் னு ஒரு பத்திரிகை,, தில்லி தமிழர்கள் நடத்துறாங்க.. அதுல ஒருத்தர் அவருடைய 30 கால தில்லி வாழ்க்கைய பத்தி எழுதீட்டு வரார்.. கையில ஆனந்த விகடன் , குமுதம் வச்சுட்டு.. ஹிந்தில பதில் சொல்ற ஜந்துக்கள் தான் நிறைய பேர் இருக்காங்கனு அவர் சொல்வார்..

// இல்லையெனில் ஆக்ஸ்ஃபோர்டு ஆகாரதியில் குறிப்பிட்டது போல தமிழ் ஒரு Ancient dead language என்ற விளக்கம் உண்மையாகிவிடும்//

இதற்கு இவர்கள் கவலை படமாட்டார்கள் தெகி..

அருமை நன்றியுடன் வாழ்த்துக்கள்

மங்கை

SK said...

It was first sighted in May in the remote Eaglenest Wildlife Sanctuaary in Arunachal Pradesh,by Ramana Athreya, an astronomer as well as ameteur ornithologist. He named it after the Bugun Tribe, which lives in the area. The bird has a blck cap, a bright yellow patch around the eyes and yellow crimson black and white patches on the wings.
Though it was discovered in May, it was kept a secret until the bird was confirmed as a new species.
Mr. Athreya said he first spotted the bird in 1995 but only this year he had a sufficiently good look that we could move into the matter.
He caught two birds but released them after making detailed notes, and taking photographs and keeping feathers that had worked loose in his net and recorded the songs too.

--per NY Times 9/13/06

மா.கலை அரசன் said...

நண்பரே, மிக மிக அருமையான, அவசியமான பதிவு.
நம்மவரிகள் புரிந்து கொண்டால் நன்றாக இருக்கும்.

Thekkikattan said...

சிவா,

வாங்க, வாங்க ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம் ஒரு பதிவின் மூலமாக சந்திக்கிறோம். ரொம்ப மகிழ்சி. என் சொந்த வாழ்கைக்கும் நான் சொல்லியிருக்கிற விசயத்துக்கும் கொஞ்சம் முரண்படுற்று இருப்பது போலத் தோன்றினாலும்.

காலப்போக்கில் எல்லாம் சரி செய்து விடுவோம். புரியுமின்னு நினைக்கிறேன் ;-)))

துளசி கோபால் said...

நல்ல பதிவு தெ.கா.

Johan-Paris said...

தெகா!
நீங்கள் தெளிவாகச் சொல்லியுள்ளீர்கள்! அவர்களோ! "நித்திரை போல் நடிப்பவர்கள்" எழுப்பமுடியுமா???
யோகன் பாரிஸ்

Thekkikattan said...

நன்றி, சதயம்!!!

கோவி.கண்ணன் [GK] said...

தெக...!

மிக நல்ல கட்டுரை...!

நம்மவர் வெளிநடுகளுக்கு சென்று வாழும் போது, சோறு போடும் மண்ணுக்கு விசுவாசம் செய்கிறோம் என்ற பெயரில் கொச்சை படுத்த துனிவது தாய் மொழியைத் தான்.

Thekkikattan said...

சிறில்,

//சாதாரண வட இந்தியர் அடுத்தவர் என்ன சொல்வார் நினைப்பார் என்றெல்லாம் கவலைப்படுவதில்லை. கொஞ்சம் Rudeஆகவே நடந்துகொள்கிறார்கள். பேசும்போது மட்டுமல்ல பொது இடங்களில்கூட இதை பார்த்திருக்கிறேன். They disregard.//

நீங்கள் கூறுவதிலும் உண்மை உள்ளது. நான் கூட லோன்லி ப்ளானட் புத்தகத்தில் அதனைப்பற்றி படித்த ஞாபகம் இருக்கிறது, தென்னிந்தியவிற்கும், வட இந்தியாவிற்கும் உள்ள மக்களின் அணுகு முறையைப் பற்றி கூறும் பொழுது பெண்களுக்கு வட இந்தியாவைப் பற்றி வார்னிங் கொடுத்திருந்தார்கள்.

அது மட்டுமல்லாமல் என்னுடன் வந்த ஒருவரையே கையைபிடித்து இழுத்து வம்பு செய்தார்கள் அவர் வெள்ளைப் பெண் என்பதால் :-(

செந்தழல் ரவி said...

அருமையான பதிவு தெ.கா.

Thekkikattan said...

குறும்பன்,

//இது புரிய மாட்டிக்குதே நம்ம மக்களுக்கு.

நானும் இதைப்பற்றி எழுதனும் என்று ரொம்ப நாளா நினைப்பதுண்டு.//

புரியாம எங்க போகுது. நிறைய பேருக்கு புரியாமயே காலம் கடந்து போகுது. நிறைய பேருக்கு புரிஞ்சுருக்கு ஆனா கால, நேரம் ஒத்துழைப்பு கொடுக்கிறது கிடையாது (என்னைப் போல ;-)) மெஜாரிடி மக்களுக்கு எது நாகரீகம், எது வெத்து பந்தா அப்படிங்கிற கான்செப்ட் பிடி படுறதுக்கு முன்னாடியே பொழுது பொக்குன்னு விடிஞ்சு மண்டையையும் போட்டு வைச்சுட்டுப் போயிடுறோம்.

சரி விடுங்க, நீங்களும் எழுதுங்க உங்க பாணியிலே, செய்தி போய்ச் சேரணும், சேரும்.

நன்றி, தாங்களின் முதல் வருகைக்கு!

ஞானவெட்டியான் said...

"உப்புக்கல்லை வைரமென்று சொன்னால்
நம்பி ஒப்புக்கொள்ளும் மூடருக்கு முன்னால் உளறி என்ன? கதறி என்ன? ஒன்றுமே நடக்கவில்லை தோழா; ரொம்ப நாளா"

-பாட்டுக்கோட்டையார்

அருட்பெருங்கோ said...

//மொழியை விட ஒரு சிறந்த பரிசை நமது சந்ததிகளுக்கு நாம் விட்டுச் செல்ல முடியாது.//

நூற்றுக்கு நூறு உண்மை!!!!!!

Thekkikattan said...

மங்கை,

//தனி பதிவெல்லாம் போட்tu கலக்கிடீங்க//

இல்லை. எனக்கு ரொம்ப நாட்களகவே இப்படி ஒரு எண்ணம் இருந்தது உண்மை. அதிலும் அந்த வட இந்தியா சுற்றுலா சென்று வந்ததிற்கு பிறகு.

சர்வைவல் எனும் பொருட்டு, அதாவது யாரவது நாம் தமிழில் பேசுகிறொம் அவங்க ஊரில் இருந்துகொண்டு என்று கண்டுபிடித்து தினமும் பிரட்சினை பண்ணுகிறார்கள் என்றால், அதற்கென பார்த்து நடந்து கொள்வதில் தவறு ஒன்றுமில்லை.

உயிரைவிட மொழி பெரிதென்று சொல்ல நாம் என்ன சினிமா ஆட்களா ;-)

நிறைய பேருக்கு இங்கு புரிதல் சார்ந்த இடைவெளி இருப்பதாக எனக்கு தோன்றுகிறது. மற்றபடி இதனைப் பற்றி கூறுவதற்கு ஒன்றுமில்லை.

Vajra said...

//
சாதாரண வட இந்தியர் அடுத்தவர் என்ன சொல்வார் நினைப்பார் என்றெல்லாம் கவலைப்படுவதில்லை. கொஞ்சம் Rudeஆகவே நடந்துகொள்கிறார்கள். பேசும்போது மட்டுமல்ல பொது இடங்களில்கூட இதை பார்த்திருக்கிறேன். They disregard.
//

very generalized statement...! எத்தனை வட இந்தியர் உங்களிடம் அப்படி நடந்துகொண்டுள்ளார்கள்? எண்ணிவிடலாமா?

//
நாம ஹிந்திய எதிர்த்தவங்கண்ற மேலோட்டமான எண்ணம் அவர்க்ள் மனத்துல இருக்கலாமில்லையா?
//

ஆம்..அது ஒரு முக்கியமான காரணம்...மேலும் பள்ளிகளிலும், பாடங்களிலும் reinforce செய்யப்படும் north south divide...!!

geography யில் கங்கா, யமுனா, நர்மதா, தப்தி நதிகளை mark செய்தால் மேப் டிராயிங்கில் 10 க்கு 6 வாங்கிவிடலாம்...!

history யில் முகலாய மன்னர்களை கவர் செய்யும்அளவிற்குக் கூட சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்களைப் பற்றிச் சொல்ல மாட்டார்கள்...!

மங்கை said...

//சர்வைவல் எனும் பொருட்டு, அதாவது யாரவது நாம் தமிழில் பேசுகிறொம் அவங்க ஊரில் இருந்துகொண்டு என்று கண்டுபிடித்து தினமும் பிரட்சினை பண்ணுகிறார்கள் என்றால், அதற்கென பார்த்து நடந்து கொள்வதில் தவறு ஒன்றுமில்லை//

தெகா.. ஒரு இடத்துல சந்திக்கிறோம் நமக்கு ஹிந்தி அப்ப கூடதெரியாதுன்னு தெரிஞ்சிறுந்தும் அவசியம் இல்லாம ஹிந்தி பேசினா வருத்தமா இருக்காதா.. மத்தபடி அலுவலக நேரத்திலயோ, ஒரு வட இந்தியர் இருக்கப்பவோ தமிழ் பேசனும்னு நான் சொல்லலை...

தெகா..என் பதிவுல ஏதாவது தப்பா மாதிரி எழுதி இருக்கனா...

செல்வநாயகி said...

நல்ல பதிவு தெக்கிக்காட்டான்.

ஞானவெட்டியான் ஐயா,

பட்டுக்கோட்டையாரின் அந்தப் பாடலை இங்கு குறிப்பிட்டமைக்கு நன்றி.

Thekkikattan said...

எஸ்.கே ஐயா,

மீண்டும் New York Times Articleலை இங்கு எனக்காக கொணர்ந்தமைக்கு நன்றி.

Thekkikattan said...

கலை அரசன்,

//நண்பரே, மிக மிக அருமையான, அவசியமான பதிவு.
நம்மவரிகள் புரிந்து கொண்டால் நன்றாக இருக்கும்.//

புரிந்து கொள்வார்கள். நண்பர் யோகன்-பாரிஸ், ஞான வெட்டியான் அய்யா கூறியவற்றை ஒரு முறை படித்துப் பாருங்கள். என்ன நடக்கிறது என்பது புரியும்.

ஆனால், இந்த பதிவும், மங்கை எழுதிய பதிவும் ஹைஜாக் பண்ணப் பட்டது போல எனக்குப் படுகிறது.

இங்கு யாரும் பிற மொழிகள் பயின்று வாழ்வில் வெற்றி வாகை சூட வேண்டாமென்று கூறவில்லை.

பலத்த அடிப்படை புரிதல் பிளவு ஏற்பட்டிருக்கிறது. சொல்ல வந்த விசயத்தை சில மக்கள் தனது சொந்த சூழ்நிலையுடன் ஒப்பிட்டு மன் உபத்திரத்திற்கு ஆட்பட்டதாக பார்க்கிறேன்.

என்ன செய்வது, வாழ்வும் நமக்கு எல்லாவற்றையும் ஒரே நேரத்தில் கற்றுக் கொடுத்துவிடுவது கிடையாதே. தவனை முறையில்தான் கிடைக்க வேண்டியது கிடைக்கிறது.

இலவசக்கொத்தனார் said...

சும்மா சும்மா தமிழ்மணத்தில் இந்த பதிவை வர வெச்சி என் வாயைக் கிளறாதீயும். சொல்லிட்டேன்.

;-)

Thekkikattan said...

துள்சிங்க, சொல்ல வந்த விசயத்தை கப்புன்னு பிடிச்சிருப்பீங்கன்னு நம்புறேன் :-)

Thekkikattan said...

//நீங்கள் தெளிவாகச் சொல்லியுள்ளீர்கள்! அவர்களோ! "நித்திரை போல் நடிப்பவர்கள்" எழுப்பமுடியுமா???//

அதே யோகன். அப்படித்தான் தெரிகிறது. நாம் சொல்ல வருவது ஒன்று எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டது ஒன்று.

நன்றி.

வசந்தன்(Vasanthan) said...

//நாம ஹிந்திய எதிர்த்தவங்கண்ற மேலோட்டமான எண்ணம் அவர்க்ள் மனத்துல இருக்கலாமில்லையா?
//

இது பெரும்பாலான வட இந்தியர்களிடம் இருக்கும் மனப்பாங்கு என்றே நினைக்கிறேன்.
இங்கேகூட தென்னிந்தியர் ஒருவரை (கவனிக்க தமிழரை மட்டுமன்று)ப் பற்றி இன்னொருவரிடம் சொல்லும் வட இந்திய மாணவன் "அவர்கள் தேசிய மொழி வெறுப்பாளர்கள்" என்ற நிலையில் அறிமுகப்படுத்துவார். இந்தி தெரிந்திருந்தும் வீம்புக்காக தங்களுடன் ஆங்கிலத்தில் மட்டும் உரையாடுவதாக வேறு ஆட்களிடம் புலம்புவார்கள்.
ஆனால் நான் பார்த்தளவில் தென்னிந்தியர்கள் பலர் இந்தியிலேயே அவர்களோடு கதைக்கிறார்கள்.

இதுமட்டில் ஈழத்தவர்களோடும் அவர்களுக்குப் பிரச்சினைதான்.
ஏன் நீங்கள் சிங்களவரோடு சிங்களத்தில் கதைப்பதில்லையென்று தொந்தரவு. நான் விளக்க முற்படுவதில்லை. இருதரப்புக்கும் மற்றவரின் மொழி தெரியாது என்பதை மட்டும் ஒவ்வொரு முறையும் சொல்லிவிடுவேன்.
இலங்கையில் சிங்களம் தேசிய மொழி என்று யாரோ அவர்களுக்குப் பதியவைத்துவிட்டார்கள் போலுள்ளது.

Thekkikattan said...

//நம்மவர் வெளிநடுகளுக்கு சென்று வாழும் போது, சோறு போடும் மண்ணுக்கு விசுவாசம் செய்கிறோம் என்ற பெயரில் கொச்சை படுத்த துனிவது தாய் மொழியைத் தான்.//

நன்றி கோவியாரே!

தாங்கள் சிங்கையில்தானே இருக்கிறீர்கள். சிங்கையைப் பற்றி ஒன்றுமே கூறவில்லையே :-)

Thekkikattan said...

ரவி, மிக்க நன்றி ஊக்கத்திற்கு!

Thekkikattan said...

//"உப்புக்கல்லை வைரமென்று சொன்னால்
நம்பி ஒப்புக்கொள்ளும் மூடருக்கு முன்னால் உளறி என்ன? கதறி என்ன? ஒன்றுமே நடக்கவில்லை தோழா; ரொம்ப நாளா"//

அய்யா, அந்த பட்டுக்கோட்டையாரின் பாடலை இங்கு போட்டு இந்த கட்டுரைக்கு மேலும் மெருகூட்டியதற்கு ரொம்ப நன்றி.

அன்புடன்,

தெகா.

Hariharan # 26491540 said...

அன்பின் தெகா,

நான் பார்த்த அளவில் கோலாலம்பூரில் ஐசி என்ற நிரந்தரக்குடியுரிமை பெற்ற தமிழர்களின் அணுகுமுறையும் தமிழகத்துக்குத் திரும்பிவிடக்கூடிய வேலைசார் குடியுரிமை மட்டும் பெற்ற தமிழர்களிடம் பேசி வழி கேட்டறியும் போதே இந்த சர்வைவல் பாக்டர் வெளிவந்து தென்படுகிறது.

மேலும் பல டாக்ஸி ஓட்டுனர்களாக இருக்கும் மலேஷிய நிரந்தரத் தமிழர்கள் 40/50வயது ஆட்கள் கூட தமிழகம் ஒருமுறை கூட வந்ததில்லை என்றனர். டாக்ஸிக்காரர்களாவது தமிழ் பேசுகின்றனர்.

மோனோரெயிலில் திருநீறணிந்து அலுவலகம் செல்லும் தமிழர் முழுக்க முழுக்க ஆங்கிலத்தில் தான் பேசினார்.

முன்பொருமுறை London heathrew விமான நிலையத்தில் காத்திருந்தபோது சென்னை செல்லும் BA விமான கேட்டில் கூட சென்னைக்காரர் ஆங்கிலத்தில்தான் பேசினார்.

தமிழில் பேச சில பல தமிழருக்கு ஏன் வெட்கம்? புரியவில்லை?!!
An attitudu thatis nothing but Remnants of Colonial mentality என்பதைத் தவிர!

அன்புடன்,

ஹரிஹரன்

ஆவி அம்மணி said...

நல்ல பதிவு!

aaradhana said...

தெகா...
ஒரு அருமையான அழகான பதிப்பு... அழகான உண்மை...
மொழியை விட ஒரு சிறந்த பரிசை நமது சந்ததிகளுக்கு நாம் விட்டுச் செல்ல முடியாது/////எவ்வளவு அழகாக சொல்லியுள்ளீர்கள்//
நன்றி.

Thekkikattan said...

//மொழியை விட ஒரு சிறந்த பரிசை நமது சந்ததிகளுக்கு நாம் விட்டுச் செல்ல முடியாது.//
நூற்றுக்கு நூறு உண்மை!!!!!!//

இது வந்துங்க அருட்பொருங்கோ, நமக்குன்னு ஒரு குடும்பம் வந்து, பிறகு நமக்குன்னு ஒரு பிள்ளையும் பொறந்து அதனை வைச்சிக்கிட்டு வெளி நாடு/மாநிலமின்னு வசிக்கும் பொழுது இந்த புரட்சியெல்லாம் வயற்றில் எது போன்ற உணர்வுகளை தருமின்னு கொஞ்சம் "சூடு" வாங்கிட்டதிலருந்து கிடைச்சத பட்டும் படாமலும் சொல்ல வந்து அந்த இரண்டு வரிகளா வந்ததுதான்.

எல்லாம் காலத்தின் கோலங்கலன்றி வேறன்னவே!!!

மங்கை said...

//இது வந்துங்க அருட்பொருங்கோ, நமக்குன்னு ஒரு குடும்பம் வந்து, பிறகு நமக்குன்னு ஒரு பிள்ளையும் பொறந்து அதனை வைச்சிக்கிட்டு வெளி நாடு/மாநிலமின்னு வசிக்கும் பொழுது இந்த புரட்சியெல்லாம் வயற்றில் எது போன்ற உணர்வுகளை தருமின்னு கொஞ்சம் "சூடு" வாங்கிட்டதிலருந்து கிடைச்சத பட்டும் படாமலும் சொல்ல வந்து அந்த இரண்டு வரிகளா வந்ததுதான்//

தெகா நான் சொல்ல நினச்சத நீங்க அழகா சொல்லியிருகீங்க...

நீங்க சொன்னீங்க 'ignorant' factor மறந்தராதீங்கன்னு...அதனால தான்,,
பேசாம இருக்கேன்.. ஹ்ம்ம்ம்

(இருந்தாலும் அறியாமை இந்த அளவுக்கு இருக்காகூடாது தெகா.. நாம சொன்ன வந்ததென்ன இவங்க புரிஞ்சுட்டதென்ன, நான் எத சொல்றேன்னு புரிஞ்சிறுக்கும்னு நினைக்கிறேன்)

மங்கை

Thekkikattan said...

//நண்பரே, மிக மிக அருமையான, அவசியமான பதிவு.
நம்மவரிகள் புரிந்து கொண்டால் நன்றாக இருக்கும்.//

கலை அரசன், முதல் முறையாக என் பக்கம் வந்து போனதிற்கும், தாங்களின் பின்னூக்கிக்கும் நன்றி.

ஞானவெட்டியான் said...

நண்பர் இராமகி ஒரு குழுமத்தில் எழுதியவை:

மீண்டும் மீண்டும் சொன்னதையே சொல்லிக் கொண்டிருந்தால் எப்படி?

இன்றைய அவல நிலையை யாரும் மறுக்கவில்லை. எந்தவொரு திருத்தமும் செய்யாது சும்மா கிடந்தால், தமிழ் என்பது மெல்ல இனிச் சாகும் என்று நான் உணர்ந்தவன் தான். பல்வேறு தமிழர்களும் உணர்கிறார்கள்.
எப்பாடு பட்டாவது தமிங்கிலத்தைக் குறைக்க வேண்டும் என்று அவர்கள் முயலுகிறார்கள். அப்படி முனைப்புடன்
செயற்படும் சிலருக்கு நான் ஒரு வினையூக்கி; அவ்வளவுதான்.

இன்றைக்கு 100க்கு 50 ஆங்கிலம் கலந்த தமிழ் பேசும் ஒருவர், இது போன்ற முயற்சிகளால் ஒரு சில
காலத்தில் 100க்கு 60 அல்லது 70 தமிழ் பேசமாட்டாரா என்ற விழைவில் தான் இதையெல்லாம் நல்ல தமிழில் எழுத விழைகிறேன். உங்களுடைய கருத்துக்களுக்குப் போகுமுன்னால், நேற்று நண்பர் ஒருவரின் வலைப்பதிவில் நான் இட்ட ஒரு பின்னூட்டை இங்கு தருகிறேன். அவர் பெயர் அண்ணா கண்ணன்.
நல்ல தமிழ் அறிந்த ஆற்றலுள்ள இதழாசிரியர். தற்போது sify.com வலையிதழின் ஆசிரியர்.
அவருடைய வலைப்பதிவில் டெரகோட்டா படைவீட்டம்மன் என்று எழுதியிருந்தார்:

என் பின்னூட்டு:
----------------------------------------------
"என்ன நண்பரே?

நீங்களும் டெர்ரா கோட்டா என்று எழுத வேண்டும்? சுடுமண் மொம்மை, அல்லது சிலை அல்லது திருமேனி
என்று எழுதலாமே? "சுடுமண் சிலையாய்ப் படைவீட்டம்மன்" என்று எழுதலாமே? ஒவ்வொரு சொல்லாய்
இப்படித் தமிழில் நாம் இழக்க வேண்டுமா? நீங்கள் என்றில்லை, பலரும் சுடுமண் என்று எழுதுவதைத்
தவிர்ப்பதைத் தாளிகைத் துறையில் கவனிக்கிறேன்.

1722, from It. terra cotta, lit. "cooked earth," from terra "earth" (see
terrain) + cotta "baked," from L. cocta, fem. pp. of coquere (see cook).
As a color name for brownish-red,
attested from 1882."

அன்புடன்,
இராம.கி.
----------------------------------------------------
இப்படிச் சுடுமண் பொம்மை என்ற எல்லோரும் அறிந்த சொல்லைக் கூடச் சென்னை போன்ற பெருநகர்களில்
பலதரப் பட்ட மக்களும் புழங்காதிருந்தால் எப்படி? என்னைப் போன்றவர்கள் அதைச் சுட்டிக் காட்டுவது
தப்பா?

தமிழகத்தில் அறிவியல், நுட்பியல் கருத்தரங்குகளில் பெரும்பாலோர் ஆங்கிலத்தில்
உரையாற்றுகிறார்கள் என்றுதான் சொன்னேன். (நீங்களே பாருங்கள், நுட்பியல் என்று சுருக்கமாய்ச்
சொல்லுதற்கு மாறாக தொழில் நுட்பம் என்ற நீண்ட சொல்லை இன்னும் பழமை மாறாமல் பயன்படுத்திக்
கொண்டிருக்கிறீர்கள். பிறகு எப்படித் தமிழ்நடை வளரும்? சொற்சுருக்கமும், துல்லியமும் கூடாமல் எப்படி
அறிவியலும் நுட்பியலும் வளரும்? இது ஒரு இயக்கம், அய்யா! மீண்டும், மீண்டும் சொல்லிக் கொண்டிருக்க
வேண்டும்.) அதே பொழுது ஒருசிலர் மிகுந்த முயற்சி எடுத்துத் தங்களால் இயன்ற அளவில் மேலே சொன்னது
போல் 70%, 80% தமிழில் உரைகளைக் கொடுத்து வருகிறார்கள். அவர்களைப் போன்று மற்றோரும்
முன்வரவேண்டும்.

இது போன்ற கலப்புத் தமிழில் உரையாடுவதற்குக் காரணம் பெரும்பாலும் (95%) பேசுவோரின் சோம்பற்தனம் தான். இவர்கள் தங்களின் தமிழ்ச்சொற் குவையைக் கூட்டிக் கொள்வதில்லை. ஆங்கிலத்தில் உள்ளது
போல் துல்லியமாய்ப் பேசச் சொற்களின் வேறுபாடுகளைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். தங்களின் உரை
கூர்மைப் பட வேண்டும் என்று எண்ணுகிறார்கள் இல்லை. ஏன், தமிழ் அகரமுதலிகளை அவ்வப்போது புரட்டி,
புதிய சொற்களை நினைவில் வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணுவது கூட இல்லை.

தமிழ் மொழிக் காப்பாளர்கள் என்று யாருமே தனியாக இல்லை. நீங்களும், நானும், நம்மைப் போன்றோரும் தான் தமிழ்மொழியைப் பேண வேண்டியவர்கள்; நாம் நம் பொறுப்புகளில் இருந்து
வழுவுகிறோம், அவ்வளவுதான். பெற்றோரை அகவை கூடிய காலத்தில் தூக்கி எறிவது போல, நாம்
தமிழ்ப் புழக்கத்தைக் குறைத்துக் கொள்ளுகிறோம்.

"பல மொழிகள் பேசுபவர்கள் (குறிப்பாக இந்தியர்கள்)
கொஞ்சம் கொஞ்சமாக தங்கள் மொழியை தங்களது வெளிப்பாடுகளில் குறைவாகப் பயன்படுத்திவருவதை
அவதானிக்கலாம்"

என்று எழுதியிருந்தீர்கள். இவற்றிற்குச் சோம்பல், முட்டாள்தனம், உலகமயமாக்கல் என்னும் சோதியில்
கலப்பதற்காக ஒடிச் சேரும் அடிமைத்தனம், நம்முடைய பெருமிதத்தை உணரா¨, எனப் பல காரணங்களை
என்னால் கூற முடியும். தமிழை இந்தக் காலத்திலும் காப்பாற்றி விடுவோம் என்று தான் குறியேற்றம்
போன்ற செயல்களில் ஒருசிலர் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருக்கிறோம். தமிழுக்குச் சாவு மணி அடிக்க
வேண்டுமானால், நாளைக்கு முதல்வர் கலைஞர் ஓர் அரசாணை கொண்டு வந்து, "இனிமேல் தமிழை உரோமன்
எழுத்துக்களில் தான் எழுதவேண்டும்" என்று சொன்னால் போதும், எல்லாமே "ஓ கயா". நாமெல்லோரும்
உலகமயக்கலில் ஒன்றிவிடுவோம். இது தான் நமக்குத் தேவையா? தமிழர் என்று ஓரினத்தார் இருந்தார்கள்
என்று நூறாண்டுகளுக்கு அப்புறம் சொல்லுவார்கள். செல்டிக் என்ற இனத்தார் அழிந்தபடி, ஐரிஷ் என்று
இனத்தார் இன்று அழிந்து கொண்டிருப்பது போல; நான் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம். அய்யா, இது
அடையாளச் சிக்கல்.

"பழைய மொழிகளெல்லாம் வெறும் அடிப்படை உணர்வு, கருத்து, சிந்தனை வெளிப்பாடுகளுக்குத்தான் அம்மொழி பேசுபவர்களால் பயன் படுத்தப்படுகின்றன"

என்று எழுதினீர்கள். அது தவறு. நான் பார்த்தவரை தமிங்கிலம் பழகியவர்கள் நாவில், முயற்சி ஏதும் இல்லை என்றால், அன்றாடப் பேச்சில் கூட ஆங்கிலம் கூடிக் கொண்டே வருகிறது. அந்த வீட்டினர் தோற்றத்தால் தமிழராய் இருந்து சிந்தனையால் ஆங்கிலராயோ, அல்லது கலப்பராகவோ மாறிப்
போகின்றன. அன்றாடச் சொற்களும் ஆங்கிலமாய் ஆகிப் பண்ணித் தமிழாய் ஆகிவிடுகிறது. இவ்வளவு
ஏன், மேலே சொன்ன சுடுமண் போல தமிழ்க் காய்கறிகளின் பெயர்களைக் கூட மறந்து கோயம்பேட்டில்
ஆங்கிலச் சொல்லைக் கூறியே காய்கறி வாங்குகிறவர்கள் உண்டு. நண்பரே ஒரு பெரிய நோய் பரவிக்
கொண்டிருக்கிறது. இப்பொழுது விழித்துக் கொள்ளாவிட்டால் எல்லாமே மாய்ந்து போகும்.

"நுணுக்கமான விடயங்களை, தற்கால வாழ்க்கைக்கு தேவையான
விடயங்களை வெளிப்படுத்தவேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டால்
எல்லோரும் சகஜமாக ஆங்கிலத்துக்குத்தான் தாவுகிறார்கள்
இந்த நிலமையை பெரும்பாலானோர் (பெரிய படிப்பு படித்தவர்களும்
பாமரர்களும் கூட) எற்று வருகிறார்கள்."

என்று நீங்கள் எழுதிய நடைமுறை உண்மையை ஏற்றுக் கொள்ளுகிறேன். ஆனால் சும்மா கிடப்பதே சுகம் என்ற
சோம்பற் தனத்தால் அல்லவா, இது நடக்கிறது? தமிழ் நாட்டில் நடக்கின்ற ஒரு கருத்தரங்கில் மேடையில்
தமிழே இல்லையே என்று ஒரு பெரியவர் ஆதங்கப் பட்டது தப்பா? தமிழ்த்தாய் வாழ்த்தைப் பாடுங்கள்
என்று கூடச் சொல்ல முடியாத அளவுக்கு ஒரு அரசுச் செயலருக்குக் கவனக் குறைவா?

"மொழி என்பது தன்னுள் தோன்றும் உணர்வுகளையும், சிந்தனைகளையும், கருத்துக்களையும் பிறர்க்கு
"தெளிவாகத்" தெரிவிப்பதற்காகத்தான்" என்று எழுதியிருந்தீர்கள். உண்மைதான். ஆனால்
"தெளிவாகத்" தெரிவிப்பதற்குத் தமிழில் மூங்கையாய் (ஊமையாய்) இருந்தால் எப்படி? யாரோ ஒரு
வெளிநாட்டுக் காரன் போல வெளிச்சொற்களை அளவிற்கு மேல் போட்டுச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தால்
எப்படி?

"பேராசிரியர்" என்ற சொல் பலருக்கும் தெரிந்த தெளிவுச்சொல் தான் அய்யா!

"படியகம்" என்று நான் சொன்னது podium என்பதற்கு இணையாக நம்முடைய படியின் நீட்சியே
(படி>படியம்) பயன்பட முடியும் என்று சொன்னேன். நம்மில் பலரும் எதையெடுத்தாலும் மேடை, அரங்கு என்று மட்டுமே சொல்லிக் கொண்டு மொண்ணையாக உரையாடிக் கொண்டு இருக்கிறோம். மேடை என்பது stage;
அதில் பேசுபவருக்காகப் போட்டிருப்பது படியம். எண்ணிப் பாருங்கள் இரண்டிற்கும் ஒரே சொல்லைப்
பயன்படுத்தி, இல்லை என்றால் மேடை, பேசுமேடை என்று சுற்றி வளைத்து சொல்லி, இல்லையென்றால்
ஸ்டேஜ், போடியம் என்றே சொல்லி நாம் நம் சிந்தனை வளத்தைக் குறைத்துக் கொள்ளுவது தான்
வளர்ச்சியா? அப்படி என்ன முன்னேற்ற ஓட்டத்தில் முடங்கி விட்டோம்? இன்றைக்கு ஒருவர் படியம் என்றால்,
நாளைக்கு நாலுபேர் அதைப் புழங்கினால், இது கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் விரிவடைந்து ஊரெங்கும் பரவாதா?
பின்னூட்டு என்ற சொல் தமிழ் இணையம், தமிழ் உலகம், அகத்தியர் போன்ற குழுக்களில் தான் முதலில்
தொடங்கியது. இங்குதான் அதை முதலில் உரைத்தேன். இன்றைக்கு உலகெங்கும் தமிழ்கூறும் நல்லுலகம் அந்தச் சொல்லைப் பழகிக் கொண்டுதான் இருக்கிறது. "1960"களின் முடிவில் எங்கள் கல்லூரித் தமிழ்மன்ற
மலரான "தொழில் நுட்பம்" என்ற இதழில் "இயல்பியல்" என்ற சொல்லை நானும், இன்னும் சிலருமாய் முதலில் உரைத்தோம்; இன்றைக்குத் தவறாகப் பலுக்கப் பட்டு அது இயற்பியலாய் ஆனாலும், மனம் பெருமிதப் பட்டுப் போகிறது. சொல் பரவிவிட்டது. நினைத்தால் முடியும், அய்யா.

"உள்ளுருமம், உள்ளுரும நுட்பியல்" பற்றி முன்னே தமிழ் உலகம் மடற்குழுவில் எழுதிய நினைவு. தகவல் தொழில்நுட்பம் என்ற சொல், ஆழமான கருத்துக்களைச் சொல்லும் விதமாய் முன்னொட்டாய் வரும் வகையில் அமையவில்லை என்பது என் கணிப்பு. வேண்டுமானால், இன்னொரு முறை விளக்கம் பின்னால் தருகிறேன்.
ஆனால் தகவல் தொழில்நுட்பம் என்ற சொல் நம்மைச் சவலைப் பிள்ளையாகவே வைத்திருக்க இயலும்
என்பதில் ஆழ்ந்த உறுதி கொண்டிருக்கிறேன். அந்தச் சொல் மாற வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டிருக்கிறது.

செற்றம் என்ற சொல்லைப் பற்றி நீங்கள் குறித்ததைப் பார்த்தவுடன் சிறு நகை கொண்டேன். கொஞ்ச
நேரம் செலவழிப்போம். சில்லுதல் என்றால் உடைத்தல். சில் என்பது உடைந்த துண்டு. சில்லுதலின்
வழியாகத்தான் சிலர், சிறு, சின்னம் எனப் பலப்பல சொற்கள் தோன்றின. சில்லுதலின் தொடர்ச்சி
தான் சிலைத்தல் - சிலை. சில் என்பதில் உகரம் முடிவில் சேராமல் இருந்தால் சில்+தல்>சிற்றல் =
சிறிதாக்குதல் என்ற பொருள் கொள்ளும். சிற்றல் சிற்றுதலாகி சிறுதலும் ஆகும். இது போன்ற சொற்கள் ஏற்படுவது பொழியின் வளத்தைக் குறிக்கிறது. சில்லுதல் சில்குதல் என்றும் பலுக்கப் படும் - சின்னஞ் சின்னமாய் ஆகிப் போதல். பின்னால் சில்குதல்>செகுதல் என்றும் திரியும். செகுதல் என்றால் பிரிதல்,
சின்னாப் பின்னமாய் ஆகுதல். வள்ளுவர் கூட "அவி சொரிந்து ஆயிரம் வேட்டலின் ஒன்றின் உயிர்
செகுத்து உண்ணாமை நன்று" என்றார். செகுத்தல் = பிரித்தல், to sect (மேலையிரோப்பியத்
தொடர்பை அறியுங்கள்.) section = செகுத்தம் = பிரிவு. இதே கருத்துத் தொடர்ச்சியில் தான்
செற்றம் = session என்ற சொல் எழுந்தது. எண்ணிப் பாருங்கள், எதற்கு எடுத்தாலும், பிரிவு, வகுப்பு
என்ற இரண்டு சொற்களை வைத்துக் கொண்டு மொண்ணையாகத் தமிழில் உரையாடுகிறோம் இல்லையா?
second session of the third division of the 14th plenum என்பதைத் தமிழில்
சொல்ல சொற்கள் வேண்டாமா? "14வது அரங்கத்தின் மூன்றாவது பிரிவின் இரண்டாம் செற்றத்தில்" என்று சொன்னால் நம் மொழிநடை கூர்மையான நடை என்று சொல்ல முடியும்; அப்படி நம் நடையைத் தமிழில் கொண்டுவரவேண்டும். ஆங்கிலம் இவ்வளவு வளர்ந்ததிற்குக் காரணம் சொற்களைக் கடன் கொண்டது அல்ல.
(அப்படிப் பலரும் புரியாமல் சொல்லிக் கொள்ளுகிறார்கள்.) சிந்தனையைக் கூர்மைப் படுத்தி நுணுக்கத்திலும் நுணுக்கம் பார்த்ததால் தான் ஆங்கிலம் வளர்ந்தது. அது தான் மொழிநடையை வளர்க்கும்.
நடுவில் ஒன்றிரண்டு ஆங்கிலச் சொற்களைப் போட்டு எழுதுங்கள்; தவறில்லை; நாளாவட்டத்தில்
சரியாகிவிடும்; ஆனால் கூடிய மட்டும் நல்ல தமிழில் எழுதுங்கள் என்று தான் சொல்லுகிறேன்.

ஆனால் நாளா வட்டத்தில் சிரிப்பும், சிந்தனையுமாய், ஆட்களைக் கையாளும் விதத்தில், ஒரேயடியாகத் தமிழைக் கையாளாமல், சிறிது சிறிதாக, வாழைப்பழத்தில் ஊசி ஏற்றுவது போலச் சொன்னால், இத்தனை தமிழ்ச் சொற்களும்
பொதுப் புழக்கத்திற்கு வரும்.

"லெட் டS பி டுரூத்புல் அண்ட் ரியலிSடிக்"

என்ற உங்களின் கூற்றிற்கு என் மறுமொழி: நோயாளியின் ஊறுகளைப் புரிந்து, உண்மையை உணர்ந்து
அவருக்கு நல்வழி சொல்லிக் கொடுக்கும் மருத்துவர் எனவே என்னைக் கருதிக் கொள்ளுகிறேன். நான் படித்ததை என் உற்றாருக்குச் சொல்லிக் கொடுக்காவிட்டால் எப்படி? நான் ஒரு முன்மாதிரியாக இருக்க
வேண்டாமா? நோயாளியை அருகில் போட்டுக் கொண்டு, "இறைவனே காப்பாற்று" என்று புலம்பும் பெந்தெ
கொஸ்தக் காரர்களைப் போல் என்னால் இருக்க முடியாது. (பெந்தெ கொஸ்தக் காரர்களே, சண்டைக்கு வந்து
விடாதீர்கள். உங்கள் வழிமுறைகளைப் புரிந்து கொள்ளுகிறேன். அது நம்பிக்கையின் பாற்பட்டது.)

----------------------------------------------------------
--
"நண்பர் திருவரசு குறிப்பிட்ட
குறுக்குவழி அறுவை சிகிச்சை
என்கிற சொல்லாடல் தற்காலத் தமிழகத்தினரின் வாயிலிருந்தும்
பேனாவிலிருந்தும் இயல்பாக வராது
எலோரும் "பைபாS சர்fரி" என்றே சொல்லி எல்லோருக்கும் தெளிவாகத்
தமிங்கிலத்தில் தெரிவித்துவருகிறார்கள்"
----------------------------------------------------------
--
என்று எழுதியிருந்தீர்கள். என்றைக்குத்தான் மாறுவது? சாலைகளில் குறுக்கு வழி தெரிகிறது. குருதிக் குழாய்களிலும் குறுக்கு வழி ஏற்படுத்த முடியும் என்ற சிந்தனைப் பொறியைத் தூண்டக் கூடாதா?
"குறுக்குவழிப் பண்டுவம் (bypass surgery) செய்து கொண்டேன்" என்று முதலில் சொல்லுவது செயற்கையாய்த் தெரியலாம். ஆனால் பத்துப் பேர் விளங்கிக் கொண்டால் அப்புறம், அது இயல்பாய் வந்துவிடும்.

அதே மாதிரி stent பற்றியும் ஒரு குறுகிய சொல்லை உருவாக்க முடியும். நண்பர் திருவரசு இருக்கின்ற
சொற்களை வைத்து விளக்கம் தருவது போல் எழுதினார்; தவ்றில்லை.


நண்பரே! புண் பெரிதும் புரையோடிப் போயிருக்கிறதல்லவா? அந்தப் புண்ணைச் சொரிந்து கொண்டு
ஆதங்கப் படுவோமா? அல்லது புண்ணைத் தீர்க்க வழி பார்ப்போமா?

முடிவில் ஒன்று சொல்லி அமைகிறேன். தெறுமத் துனவியல் (thermodymamics) இரண்டாம் விதி
சொல்லுகிறது.

"எந்த முயற்சியும் எடுக்காத வரை, தனித்துக் கிடக்கும் கட்டகம் (sytem) சீரழிந்து தான் போய்க்
கொண்டிருக்கும்"

அன்புடன்,
இராம.கி.

இதற்குத் தொடர்பிருக்குமென நினைத்ததால் இங்கு இட்டோம்.

Dharumi said...

இந்த பதிவும், மங்கை எழுதிய பதிவும் ஹைஜாக் பண்ணப் பட்டது போல எனக்குப் படுகிறது.//
உண்மைதான். நம் ஆங்கில மோகத்திற்குக் காரணம் என்ன என்பதுவும், ஏன் தமிழோடு நம்மை நாமே பொருத்திக்கொள்ள - நாம் வாழ்வது எங்கேயாயினும் - தயங்குகிறோம் என்பதுவே நமக்குத் தெரிய வேண்டிய பதில்கள் என நினைக்கிறேன்.

Thekkikattan said...

இ.கொ,

//சும்மா சும்மா தமிழ்மணத்தில் இந்த பதிவை வர வெச்சி என் வாயைக் கிளறாதீயும். சொல்லிட்டேன். //

எனக்கு ஒரு வும்மை தெரியாம இந்த இடத்தவிட்டு போகமட்டேன் சாமீமீமீ :-))) ஏன், ஏன், ஏன், ஏன்....

Thekkikattan said...

வஜ்ரா,

//ஆம்..அது ஒரு முக்கியமான காரணம்...மேலும் பள்ளிகளிலும், பாடங்களிலும் reinforce செய்யப்படும் north south divide...!!//

அப்படியா, எந்த பள்ளிகளில் அப்படி சொல்லித்தாரங்க, வஜ்ரா? வட இந்தியாவில அல்லது தென்னிந்தியாவிலா??

//history யில் முகலாய மன்னர்களை கவர் செய்யும்அளவிற்குக் கூட சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்களைப் பற்றிச் சொல்ல மாட்டார்கள்...!//

நான் படிச்ச அரசுப் பள்ளியில கலர் அடிச்ச ஞாபகம் இருக்கே... நீங்க எந்த பள்ளியில் படிச்சீங்க...??

Thekkikattan said...

மங்கை,

//தெகா.. ஒரு இடத்துல சந்திக்கிறோம் நமக்கு ஹிந்தி அப்ப கூடதெரியாதுன்னு தெரிஞ்சிறுந்தும் அவசியம் இல்லாம ஹிந்தி பேசினா வருத்தமா இருக்காதா.. மத்தபடி அலுவலக நேரத்திலயோ, ஒரு வட இந்தியர் இருக்கப்பவோ தமிழ் பேசனும்னு நான் சொல்லலை...//

டீச்சர்களில் இரு விதம், முதல் வகை எதிரில் இருக்கும் மாணவனுக்கு எது போன்று சொல்லிக் கொடுத்தால் அவனுக்கு எளிமையாக சொல்ல வந்த விசயம் சென்றடையும், போக வேண்டிய இலக்கிற்கு போய்ச் சேருவான் என்று அறிந்து தெரிந்து சொல்லிக்கொடுக்கும் வகை. அதற்கு நிறைய உழைப்புத் தேவை. படிக்கணும், மனுச மனச ஆராயணும், பிறகு பாடம் எடுக்க வேண்டி வரும்.

இரண்டாவது வகை, தான் பெற்ற இன்பம் பெருக இவ் வையாகமென்று தனக்கு கிடைச்ச செற்ப அனுபவத்தக் கொண்டு, தன்னைப் போலவே பிறரும் இருக்கிறார்கள் என்று தான் தோன்றித் தனமாக நினைத்துக் கொண்டு அதே அளவு எதிர்பார்ப்புடன் ஏனையோரை அணுகுவது.

அதாவது கடினமான முறையில் பாடம் எடுத்தல், தத்திபித்தியாவது கற்றுக் கொள்பவர் கற்றுக்கொண்டுதானே ஆகவேண்டும் என்ற கண்மூடித்தனமான அணுகுமுறை. இதற்கு அதிக உழைப்புத் தேவையில்லை,

ஏனெனில் தனக்கு என்ன தெரியுமோ அதனைத்தானே அடுத்தவர்களின் மேல் நாம் புகுத்துகிறோம். எனவே இது போன்ற வாத்தியார்களிடம் மாட்டாமல் வாழ்கையில் வாழ்ந்து வந்து விட்டாலே...We can consider ourselves, we have been gracefully aging :-)))

//தெகா..என் பதிவுல ஏதாவது தப்பா மாதிரி எழுதி இருக்கனா...//

மங்கை, விடுங்க நாம புரிஞ்சுகிட்டதா இங்க முன் வைக்கிறோம், நம்மை போலவே சில பேர் சிந்திக்கலாம், சில பேர் வேறமாதிரி அதே விசயத்தைப் பார்க்கலாம். நாம பாட்டுக்கு நம்ம வழியிலே போயிகிட்டே இருப்போம்.

Like minded people will always be around, so why worry... :-)

மங்கை said...

/// //தெகா..என் பதிவுல ஏதாவது தப்பா மாதிரி எழுதி இருக்கனா...//

மங்கை, விடுங்க நாம புரிஞ்சுகிட்டதா இங்க முன் வைக்கிறோம், நம்மை போலவே சில பேர் சிந்திக்கலாம், சில பேர் வேறமாதிரி அதே விசயத்தைப் பார்க்கலாம். நாம பாட்டுக்கு நம்ம வழியிலே போயிகிட்டே இருப்போம்.

Like minded people will always be around, so why worry... //

ரொம்ப நன்றி தெகா...

மங்கை

Thekkikattan said...

வசந்தன்,

//இருதரப்புக்கும் மற்றவரின் மொழி தெரியாது என்பதை மட்டும் ஒவ்வொரு முறையும் சொல்லிவிடுவேன்.//

:-)

தாங்களின் வருகைக்கும், அனுபவங்களை பகிர்ந்துகொண்டமைக்கும் நன்றி.

ஒரு நாள் நாம் எல்லோரும் உலகம் பெரிசு அதில் மொழி "(பாயோ-மாதிரி) மொழி டைவர்சிடி" (மன்னிக்கவும் -திரு. இராம.கி அவர்களே :-) என்பதுவும் இயற்கையின் ஒரு அங்கம் என்பதனை உணர்வோம். அதுவரையிலும் போரட்டம் தொடரத்தான் செய்யும்.

Thekkikattan said...

ஹரி,

நான் மலேசியாவில் இருந்தபொழுது கே.எல் ஒன்றும் பிரட்சினையில்லை. மாலை நேரங்களில் ஒரு பெட்டிக்கடையில் நின்று அந்த கடை ஆளுடன் கடலை போடுவதுண்டு.

ஆனால் அதனை தாண்டி மலேக்கா பேன்ற இடங்களுக்கு செல்லும் பொழுதுதான், வித்தியாசம் உணர முடிந்தது. நீங்கள் கூறியபடியே டாக்ஸி ஒட்டுநர்கள் மட்டுமே தமிழில் உரையாட கேட்க முடிந்தது.

இருப்பினும் பரவாயில்லை. நல்ல அனுபவம்.

மீண்டும் நன்றி, தாங்கள் அனுபவங்களை தவறாமல் வந்து பகிர்ந்து கொண்டமைக்கு.

//An attitudu thatis nothing but Remnants of Colonial mentality //

:-)) that includes tough vocabularies too even in spoken english... have you noticed that?? யாரவது அப்படி ஆரம்பித்தால் முதலில் எனது சிந்தனையில் வருவது... எஸ்கேப் ;-)))

Thekkikattan said...

பெரிய ஆவி,

ரொம்ப சுறுசுறுப்பாக இருக்கிற ஆவியா இருக்கியலே... எல்லா வீட்டுக்கும் போயி மொய் போட்டு, உங்க வீட்டுப் பக்கம் பார்வையை திருப்ப வைச்சு... புத்திசாலிப் பேயீ...

சரி, சரி, கொல்லிவாய் பிசாசப் பத்தி ஒரு 'அழகான பிசாசே' கதை சொல்லுங்க :-)))

Thekkikattan said...

நாயகி,

என் சார்பாக ஞானவெட்டியான் அய்யா அவர்களுக்கு முதலில் நன்றியை தெரிவித்தமைக்கு மிக்க நன்றி, :-)

கடைசி பக்கம் said...

ஹாய்!

நானும் சிங்கையில்தான் இருக்கிறேன்!

நீங்கள் சொல்வது மிகச்சரியே!

சுப்பு said...

வட இந்தியாவில் ஹிந்தியில் பேசாவிட்டால் சொல்வதையேதான் அமெரிக்காவிலும் வட இந்தியர்கள் சொல்கிரார்கள். இந்தியனாக இருந்து கொண்டு இந்தி தெரியாதா என்று கேட்கிறார்கள்.

சுப்பு said...

வட இந்தியாவில் ஹிந்தியில் பேசாவிட்டால் சொல்வதையேதான் அமெரிக்காவிலும் வட இந்தியர்கள் சொல்கிரார்கள். இந்தியனாக இருந்து கொண்டு இந்தி தெரியாதா என்று கேட்கிறார்கள்.

SP.VR.சுப்பையா said...

// இல்லையெனில் ஆக்ஸ்ஃபோர்டு ஆகாரதியில் குறிப்பிட்டது போல தமிழ் ஒரு Ancient dead language என்ற விளக்கம் உண்மையாகிவிடும்.//

உண்மைதான்
நிலைமை அப்படித்தான் இருக்கிறது

ers said...

உங்கள் படைப்புக்களை இங்கேயும் இணைக்கலாம்
தமிழ்
ஆங்கிலம்

Related Posts with Thumbnails