Friday, July 19, 2013

கற்சிலையொன்று உயிரெழும்பினால்...

ஒண்ணரை மாதமாகவே பூமி சற்றே சுழன்று தன்னுடைய பூமத்திய ரேகையை இடமாற்றிக் கொண்டதோ என்று நம்பும் அளவிற்கு சியாட்டிலில் கொட்டும் மழை போன்றும், நம்மூர் பருவமழை காலங்களையொட்டியே விட்டும் விடாமல் பெய்யும் மழை போன்றும் இங்கே மழை பெய்து வருகிறது.

நேற்று ஒரே பேச்சு. நான் வசிக்கும் இடத்திலிருந்து ஒரு மூணரை மைல் அளவிலே உள்ள பழைய நகரம் கான்யர்ஸில் டொர்னாடோ தரை தொட்டு இரயில் தண்டாவாளத்தையும், நிறைய மரங்களையும், கார்களையும் பொரட்டி போட்டுவிட்டு சென்று விட்டதாக.

சரி என்ன சங்கதி என்று தெரிந்து வருவோமென்று என்னுடைய காலச் சுருட்டியுடன் அந்த பக்கமா நகர்ந்தேன். அங்கே ஒரு பழைய காலத்து டச்சுடன் சிலையொன்று அமர்ந்திருப்பதை எப்போதுமே வைத்தக் கண் எடுக்காமல் அதனைச் சுற்றி காரைச் செலுத்தி கடந்து செல்வதுண்டு.

இன்று கீழே இறங்கி என்னதான் கிடைக்கிதுன்னு நெருங்கினேன். என்னால் நிஜம்மாக அந்த இடத்தை விட்டு நகர மனமேயற்று நாற்பத்தம்பது நிமிடம் சுற்றி வருவது மாதிரி ஆகிவிட்டது. அத்தனை வசீகரம் அந்த முகத்தில்! உச்சி வெயில் வேறு. வண்ணம் குழைத்து அப்பிக் கொள்ள முடியாவிட்டாலும். கிடைத்த வரை சுருட்டிக் கொண்டேன்.

அந்த கருஞ்சிலையின் முகத்தில் உள்ள வசீகரம் என் வீட்டு தோட்டத்தில் மெள்ளமே தவழ்ந்தெழும் ஆங்ரி பேர்டிடமும் ஓட்டி அந்த வசீகரச் சிலைக்கு உயிரோட்டியதைப் போன்ற பிரமை தட்டியதால்... இன்று பக்கம் பக்கமாக வைத்துப் பார்க்கத் தோன்றியது.  :)







இவள்தானோ அவள்!!



5 comments:

நிரஞ்சன் தம்பி said...

கனடாவின் கல்காரி மற்றும் டொராண்டோவிலும் இவ் ஆண்டு வரலாறு காணாத புயல் வெள்ளம். உலகம் அழியுதோ? அந்த சிலையும் அழகிய பாவமும், அந்தக் குட்டிப் பாப்பாவின் பாவமும் சாயலில் ஒன்று போலவே உள்ளதே. அருமை.

துளசி கோபால் said...

மகள் கொள்ளை அழகு!

ஜோதிஜி திருப்பூர் said...

ராசா இந்த மாதிரி அவ்வப்போது சின்னச் சின்ன நிகழ்வுகளை எழுதலாமே? ரசித்த எழுத்து நடை.

ஜோதிஜி திருப்பூர் said...

காலச்சுருட்டி

நல்லாயிருக்கே.

ஜோதிஜி திருப்பூர் said...

துளசி கோபால்

மகள் மட்டுமா அழகு? நம்ம பயலும் அழகு தான். அது 20 வருஷத்திற்கு முன்னால்.

Related Posts with Thumbnails