தருமியின் நம்பிக்கையும் நம் இளைஞர்களும் - II

எனது முதல் பதிவில் சொல்லியிருந்தேன் என்னோட சொந்தக் கதைகளையும், என்னை சுத்தி நடந்தவைகளையும் விளாவாரியா பகிர்ந்துக்கிறேன்னு. யோவ், தெகா என்னாத்தையா புதுசா நீ வந்து சொல்லி பொலம்பப் போறேன்னு சொல்றீங்களா, உண்மைதான். நம்ம இயக்குனர் ஷங்கரும் எட்டுப் போடாம, அலுவலக பக்கத்திலேயே போகாம RTOலருந்து லைசன்ஸ் எப்படி வாங்கிறாங்கன்னு அங்கே நடக்கிற ஊழல்களை எடுத்துக் காட்டித்தானே அவரு தன் பையை நிரப்பினாரு. அதுக்காக, நமக்கெல்லாம் அங்கே என்ன நடக்குதுன்னு தெரியாதுன்னா பொருள்.

ஆனா, படத்தில ஒரு ஆளை வைச்சு அடிக்கிற மாதிரி காமிச்சவுடனே நாமளே அந்த குணச்சித்திரமா மாறி குத்தறதா, அடிக்கிறதா பார்த்து சிலாகித்துக் கொள்வதில்லையா? அதே மாதிரி, படத்துக் கதை இல்லாட்டியும் உங்க பக்கத்து வீட்டுக்காரன் பட்ட கஷ்டத்தை சொன்னா கேக்காம போயிடுவீங்களா என்ன? அந்த மாதிரி(அடுத்தவன் வீட்டுக் :-) கதைகளுக்கு எப்பொழுதுமே நல்ல வரவேற்பு இருக்கும் தானே.

வெளி நாட்டிலிருந்து வருகிற எவருக்கும் நம்மூர்ல பளிச்சின்னு தெரியற ஒரு விசயம் அலுவலங்களில் ஏதாவது ஒரு வேலை நடத்த வேண்டுமெனில் அங்கே இருக்கிற நிர்வாகச் சீர்கேடுகள், கட்டுப்பாடுகள், சில்லூண்டி அரசியல், சேம்போறித்தனம், அடிப்படை நாகரீகமற்றத்தன்மை இப்படி அடிக்கிக் கொண்டே போகலாம். இதனூடாக மேலிடத்திலேயே அதாவது டெல்லியிலேயே அடி பட்டு நொந்து போனவர்களுக்கு எப்படி பிறகு வரும் நாளில் நாட்டினுள் பிரிதொரு இடங்களை சுத்திப் பார்க்கும் பொழுது நல்லெண்ணம் செழித்தோங்கப் போகிறது.

சேகரித்த அனுபவங்களை எப்படியாக அவர்கள் பின்னாலிள் தான் எழுதும் புத்தகங்களிலும் (உ.தா - லோன்லி ப்ளானட்), சுற்றுலா கட்டுரைகளிலும் வெளிப்படுத்தப் போகிறார்கள். இதற்கு ஒரு உதாரணமாக நான் பட்ட அனுபவத்தை, அவ் வெளி நாட்டவர்களுடன் நின்று பார்க்கும் சந்தர்பம் கிடைத்தது அதனைப் பற்றி சிறிது கூறுகிறேன்.

சிச்சுவேஷன் நெம்பர் ஒன். இடம்: டெல்லி. நான் வெளி நாட்டு கடவுச் சீட்டு வைத்திருப்பவன். இந்தியாவிற்கு நான் வந்து திருமணம் செய்ததால், என் கடவுச் சீட்டு வைத்திருக்கும் நாடு ஒரு நிபந்தனை இட்டது. அப்படி திருமணம் செய்து எனது மனைவியை இங்கு கொணர வேண்டுமெனில், நான் இந்தியாவில் 90 நாட்களுக்கு மேலாக தொடர்ந்து தங்கியிருந்ததற்கான சான்றிதழை பெற்று வழங்கினால், டெல்லியிலேயே உள்ள எம்பசியில் மனைவியின் விசாவிற்கு என்னால் மனு தாக்கல் செய்ய முடியுமென்று கூறினார்கள்.

சரி, என்னோட தங்கும் நாட்களும் அந்த 90 நாட்களை தழுவியே வந்ததால் இதில் ஒன்றும் பிரச்சினை இருக்காது அது தொடர்பான சான்றிதழ் ஒன்று வாங்கி, எம்பசிக்கு கொடுப்பதிலென்று அப்பாவியாக நம்பினேன். டெல்லியிலேயே உள்ள மத்திய தலைமை வெளியுறவுத் துறை அலுவலகத்திற்கு சென்றேன்; அங்கேதான் நான் பெற வேண்டிய ஒரு சான்றிதழ் வாங்க வேண்டுமென. அதாவது இந்த தேதியில் நான் இந்தியாவிற்கு வந்து இது நாள் வரையிலும் இங்கேதான் உள்ளேன், என்பதற்கென ஒரு கடிதம் அடித்து தரவேண்டும் அந்த அலுவலகலத்திலிருந்து.

விசாரித்து தெரிந்துகொண்ட பிறகு அந்த முகவரி அறிந்து கொண்டு ஆட்டோ வாலாக்களிடம் பதில் சொல்லி முடித்து வாசலில் வந்து இறங்கும் பொழுது காலை மணி 11 இருக்கும். அதற்குள்ளும் அங்கு கருப்பு, வெளுப்பு, மஞ்சள், வெள்ளை என்று அனைத்து நிறத்தவரும் அடிதடி நடப்பது போல ஒரு மூன்றடி வாசலுக்கு வெளியே குவிந்து கிடந்தார்கள். ஒரு வழியாக ஒரு சீக் மாமாவிடம் பல இடிபாடுகளுக்கிடையே அவரை கண்டெடுத்து ஒரு கேள்வி, ஒரே ஒரு கேள்வி கேட்பதற்கு முன்னாலேயே அவர் போயிட்டு நாளைக்கு வாங்க, இன்னிக்கு பார்க்கப் போறவங்களுக்கு அரை மணி நேரத்திற்கு முன்னவே டோக்கன் கொடுத்து முடிச்சாச்சி, நாளைக்கு வாங்கன்னுட்டார்.

அடப் போங்கப்பான்னு வெறுத்துப் போயி அங்கே நின்னுட்டு இருந்த இன்னொரு கனெடியன் குடியுரிமை பெற்ற இந்தியர்கிட்ட கொஞ்சம் நம்ம சூழ்நிலையை சொல்லி விசாரிச்சா அவர் கேட்டாரு ஒரு கேள்வி. நீங்க இன்னமும் இந்திய கடவுச் சீட்டை கையில வைச்சிருந்தா முதலில் அதனை கொண்டுபோய் இதனோட இன்னொரு கிளை அலுவலகத்தில ஒப்படைச்சிட்டு அங்கிருந்து அந்த ஒப்படைச்சிட்டதிற்கான நகலை இங்க கொண்டு வந்து காமிச்சாத்தான் உங்க கேசையே இந்த அலுவலகத்தில பார்ப்பாங்கன்னு 'நச்'சின்னு சொல்லிட்டார். ஆஹா, பெரிய தகவலாச்சேன்னு வாங்கிட்டு, அடுத்து அந்த கிளை அலுவல முகவரி வாங்கிட்டு அடுத்த நாள் அங்கே போனேங்க.

தெரிஞ்சுப் போச்சு நம்மளை மாதிரியே நிறைய பேரு இங்கே திரியறாங்க நாம மட்டும் ஒண்ணும் ஓவியமில்லன்னு. எதுக்கும் கொஞ்சம் சீக்கிரமாகவே போயிடுவோமின்னு காலையில 7 மணிக்கெல்லாம் அலுவலக வாயிலிள் போய் நின்னாச்சு. எங்களுக்கும் முன்னாலேயே அங்கே இன்னொரு பெரிய கூட்டம் கேட்டுக்குள் போட்டிருந்த ஒரு 20 இருக்கைகளை நிரப்பிட்டு உட்கார்ந்திருக்கு. அதுக்கு பிறகு வந்த நாங்க எல்லாம் வெளியிலே, குச்சியும், துப்பாக்கியும் வைச்சிட்டு நிக்கிற அந்த காவலாளிகள், கேட்டுக்கிட்ட நெருங்கிற ஆட்களை சலோ, சலோன்னு விரட்டிட்டு இருக்கார். கொஞ்சம் குலோஷ் அப்பில் பேசினவர்கிட்டயெல்லாம் என்னமோ சைகையில் இரண்டு விரல்களில் காமிச்சார்.

மணி ஓடிட்டே இருக்கு. நாங்களும் நிக்கிறோம். ஒவ்வொரு அலுவலக பணியாளரா ஆற அமர கையில் லஞ்ச் பேக்குடன் 11.30 மணி வரைக்கும் வந்திட்டே இருக்காங்க. யப்பா, இதெல்லாம் நடக்கிறது கும்மிடிப் பூண்டி வி.யூ.ஓ அலுவலகத்தில இல்லைங்க, மத்திய வெளியுறவுத் துறை அலுவலகத்தில, அதுவும் டெல்லியீல மறந்துடாதீங்க. நாங்க இப்ப வெளியில நின்ன காவலாளிக்கிட்ட சத்தம் போட ஆரம்பிச்சாச்சு, சத்தம் கேட்டு வெளியில டீ குடிக்க வந்த ஒரு அலுவலர், அட விடப்பா அவரன்னு சொல்லிட்டு போனார். சரி, தொலைங்கடான்னு வசுல் பண்ண முடியாததலா முறைச்சிக்கிட்டே உள்ளே விட்டார்.

முதலிள் தவறான கூண்டை நோக்கி படையெடுப்பு ஏன்னா, எதுக்கு எங்கே நிக்கணுங்கிற எந்த ஒரு தகவலுமில்லை. அரைமணி நேரம் அதில காலி. கடைசியில வியர்த்து கொட்டிக்கிட்டு இருந்த அந்த கூண்டாளியை கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்கிட்டதில, நான் போக வேண்டிய இடம் இரண்டாவது மாடியாம்.

அங்கிருந்து நகர்ந்து அந்த அலுவலகத்துக்குள் போவதற்கு முன்னால், 'சுவற்றில்' ஒரு வாசகம் இங்கே லஞ்சம் யாராவது கேட்டால் 'எங்களிடம்' தெரிவியுங்களென்று :). அங்கே ஒருத்தர் இருந்தாரு, அவரு ஆமை வேகத்தில என்ன வேணுமின்னு கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்கிட்டு, நான் எங்கே போகணுமின்னு சொல்லி மேலே அனுப்பினார். அந்த அலுவலக அறை அப்படியே எனக்கு 10 வருஷத்திற்கு முன்னே படிச்ச ஆர்.கே. நாரயண் நாவல்களில் வரக் கூடிய அலுவலக அறைக் காட்சிகளான லொடக், லொடக் சத்தத்துடன் ஓடுகின்ற கரை படிந்த மின் விசிறிகள், உரிந்து காலாவதியாகிப் போய் தொங்குகிற சுவற்றுப் பூச்சுகள், பழுப்படித்து மங்கிப் போன காகிதக் கட்டுக்கள், அதற்கெலாம் மேலாக ஊழியர்களின் மன நிலையை கிரகித்துக் கொண்டு எதிரொலிக்கும் தூங்க மூஞ்சி சூழ்நிலையில் அமைந்திருக்கும் மொத்த அறை என அவர் விவரித்த காட்சிகள் அனைத்தும் என் கண் முன் விரிந்தது.

அங்கே சென்ற பொழுது அவ்வளவு பெரிய அறையில் மொத்தமே இரண்டு பேர் அமர்ந்திருந்தார்கள். ஒருவர் ஒரு லோக்கல் மேகசினை கையில் பிடித்துக் கொண்டும், மற்றொருவர் மூஞ்சிக்கு முன்பாக ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ் தினசரியை பிடித்த வாக்கில் உள்ளே தூங்கினாரா இல்லை படித்துக் கொண்டிருந்தாரா அந்த சுவற்றுப் பல்லிக்கே வெளிச்சம் என்கிற நிலையில் இருந்தனர். நான் உள்ளே நுழைந்த கையோடு 'எச்சூஸ் மீ' என்று சற்றே உற்சாக குரலில் கத்தி வைக்க, முதலில் மேகசின்காரர் ஸ்லோ மோசனில் தலையை நிமிர்த்தி, என்னாவாம் என்பது போல ஒரு லுக் விட்டார், பாஸ்போர்டை காமித்து இதனை இங்கு ஒப்படைக்கணும் என்றேன்.

அதற்கு சார்! என்று கையில் பல்லி மட்டுமே பார்க்க அமர்ந்திருந்தவரை விளித்து உங்களைத்தான் பார்க்க வந்திருக்கார் என்றார். அவரும் மெதுவாக திரைச் சீலை விளக்கி எனக்கு காட்சியளித்ததுடன், ந்தோ பாரு நாலாவது டேபில் அங்க இருக்கிறவர்தான் இதனை பண்ணிக் கொடுப்பார் அவர் இன்னும் வரலை ஒரு மணி நேரம் கழிச்சி வந்து பாருன்னு, பாஸ்போர்ட்டை இங்கே வைச்சுட்டுப் போயிக்கன்னு சொல்லிட்டாரு. மணியப் பார்த்தா கிட்டத்தட்ட 10.30க்கும் மேலே யாரோ அந்தக் கடவுள் இன்னும் படியேறலை.

வெளியிலேயே உட்கார்ந்து ஈ'விரட்டிட்டு திரும்ப உள்ளே போய் பார்த்தா அந்த டைப் அடிக்கிற ஆள் வந்திருந்தார், நம்ம ஹிந்துஸ்தான் டைம்ஸ் ஆள் சொல்லச் சொல்ல அவரு அடிக்கிறார் :). இதெல்லாம் என்னாது. சரி லூஸ்ல விடுன்னு, 6x12 இஞ்ச் சிங்கம் போட்ட முத்திரைத்தாளில் எழுதிக் கொடுத்துட்டாங்க ஒரு வழியா. முடிச்சுட்டு நேரத்தைப் பார்த்தா மணி 1.45.

இனிமே என்ன, நாளைக்கு படையெடுப்பு அடுத்த கிளை அலுவலகத்திற்கு... அங்கும் சொல்றேன் எப்படியெல்லாம் நம் மக்கள் efficientஆ வேலை பார்க்கிறாங்க அப்படின்னு, இப்ப வர்ட்டா...

தருமியின் நம்பிக்கையும் நம் இளைஞர்களும் - I

ஓவ்வொரு முறையும் தருமி ஏதாவது புதிதாக கண்டுபிடித்து அதனை நம்மிடத்தே கொண்டு வந்து சேர்க்கும் கணம் தோறும், எனக்கு அவர் பொருட்டு உள்ள மரியாதை பண் மடங்கு உயர்கிறது. இந்த வயதிலும் அவருக்குள்ள நம்பிக்கை, அளவிற்கரிய!

அவர் இந்த தலைப்பில் "உங்கள் எல்லோருக்கும் ஒரு வேண்டுகோள்" என்றதொரு நம்பிக்கையூட்டு பதிவிட்டிருக்கிறார். எல்லோரும் இதனை பயன் படுத்திப் பாருங்கள். எந்த அளவிற்கு நமது அரசாங்க இயந்திரம் செயல் படுகிறது என்பதனை கண் கூடாக காணலாம்.

அவர் அங்கு ஒரு சிறு குழந்தைக்கே உரிய மகிழ்ச்சியுடன், நம்பிக்கையூட்டுமிதத்தில் அப்பதிவை இயற்றிருந்தார். ஆனால், என்னுடைய பதிவு சற்றே அவ் நம்பிக்கையை கேள்விக்கு உட்படுத்தி அதிலிருந்து நழுவிச் செல்வதாக இருக்கலாம். அவர் பதிவிலேயே என்னூடைய பின்னூக்கியாக இப்படிச் சொல்லியிருந்தேன்...

...Thekkikattanதெகா said...

//அடிமேல் அடி வைத்துப் பார்ப்போமே என்ற நம்பிக்கைதான்; ஏதாவது நல்லது நடந்துவிடாதா என்ற ஆதங்கம்தான்.//

இந்த நம்பிக்கைங்கிற ஒரு விசயத்திற்கு மதிப்பளித்து எல்லோரும் செய்யணும். ஆனா பாருங்க தருமி, டெல்லியில இருக்கிற Ministry of External Affairs-அலுவலகத்துக்குள்ள நுழைய இன்னமும் நுழைவாயிலிள் நிற்கும் காவலாளிக்கு ரூ 200 அழுதாத்தான் உள்ளே விடுவேன்னு அடம் பிடிக்கிறது இன்னமும் நடக்குதே... இது ஒரு ஆறு மாசத்திற்கு முன்பு நடந்தது.இப்படி இருக்கும் பொழுது வெளிப்பகட்டிற்கென்று திட்டங்களை இயற்றிவிட்டு ஒன்றும் நடைபெறாமல் இருப்பதில் என்ன இருக்கிறது.

Wednesday, December 19, 2007 10:00:00 AM ...

அதற்கு மறுமொழியாக - நம்ம வவ்வால் நிசர்தனத்தை ஒப்புக் கொண்டு இப்படியும்...

வவ்வால் said...

தெகா,நீங்க எதுக்கு டெல்லி வரைக்கும் போறிங்க, இங்கே லோக்கல் போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல போய் ஒரு கம்பிளெய்ண்ட் கொடுத்து முதல் தகவல் அறிக்கை வாங்க முடியாது காந்தி நோட்டு இல்லாம? அவன் குற்றவாளியைப்பிடித்து நமக்கு நிவாரணம் தருவது அடுத்த விஷயம்...

ஆனா, நம்ம டாக்டர் ...

delphine said...

தெகா மாதிரி ஆளுங்க காசு கொடுப்பதால்தானே லஞ்சம் தலைவிரித்தாடுகிறது?.. no hard feelings thekaa... but thats the truth!
Wednesday, December 19, 2007 10:21:00 AM ... இப்படியும்,

சர்வேயர் வந்து அடிச்சி இப்படியும் ...

SurveySan said...

எல்லாரும் எடுத்து எடுத்து கொடுத்துத்தான பழக்கப் படுத்தியிருக்கோம்? ஒரு ரெண்டு பேர் கொடுக்காம, உள்ள போய் புகார் கொடுத்துப் பாத்தா ப்ரச்சனை சரியாகியிருக்கும் ;)...
Wednesday, December 19, 2007 9:03:00 PM .

பாருங்க, தருமி அவரோட தரப்பு ஒரு விசயத்தை சொல்லிட்டு, இப்படியும் சொல்லியிருந்தார் ... தெக்ஸ் சொல்வது போல் எப்போதும் எங்கும் அப்படி நிமிர்ந்து நிற்க ஆசையாயிருந்தும் அது முடியுமான்னு தெரியாதுதான்... ஒரு அனுபவஸ்தர்ங்கிற முறையில.

அவைகளை எல்லாம் படிச்சிட்டு நான் சொல்லணுமின்னு நினைச்சு தள்ளி தள்ளிப் போட்டு வந்த விசயம் எப்பொழுதும் போலவே தருமியால் இன்னிக்கு இங்கே வந்து சொல்ல வேண்டியாதாப் போச்சுங்க. எல்லா, அடிக்கும் பதில் சொல்றமாதிரி அவர் பதிவுக்கே ஒரு பதில் எழுதினேன், ஆனா, சொல்றதுக்கு அம்பூட்டு இருக்கும் பொழுது ஒரு abstractஆக எழுதினா என்ன அதில இருந்து கிடைக்குமின்னு சொல்ல முடியாம அவர்கிட்ட பேசிட்டு இருக்கும் பொழுதே, சரி தருமி நான் தனிப் பதிவா போட்டு விடுகிறேன்னு சொல்லிட்டு இப்ப இங்க கொண்டாந்து இருக்கேன்.

அந்த பின்னூட்டம் இதுதான்... Thekkikattanதெகா said...
//நீங்க எதுக்கு டெல்லி வரைக்கும் போறிங்க, //

வவ்ஸ், நான் டெல்லியில இருந்து தொடங்கினத்துக்கு ஒரு காரணம் உண்டு. தலை அங்கேதானே இருக்கு. ஒரு திட்டம் உருவமெடுத்து, அதனை சர்வ தேச தரத்திற்கு இயக்கணுமின்னு நினைச்சு தொடங்கிற திட்டங்கள் அங்கேதானே தொடங்கி பிறகு மெல்ல, மெல்ல நிறமிழந்து, ஓடித்தேய்ந்து நமது வட்டத்திற்கும், ஒன்றியத்திற்கும் வந்தடைகிறது.இது இப்படியாக இருக்க, புல்லூருவிகள் அங்கேயே தலை விரித்தாட, இன்னும் கீழே வர, வர அடிப்படை அரசியல் நாகரீகமே தெரியாதவர்கள் எப்படி அதனை கையாளுவார்கள்?

//தெகா மாதிரி ஆளுங்க காசு கொடுப்பதால்தானே லஞ்சம் தலைவிரித்தாடுகிறது?//

டாக், நான் அங்கே லஞ்சம் கொடுத்தேன் என்று கூறவேயில்லையே. அப்படி நடந்ததை கண்ணால் பார்த்ததின் விளைவே இது.இந்த மினிஸ்ட்ரி விஷயமே, ஒன்றும் பெரிதாக அவர்களிடமிருந்து எதிர் பார்த்து சென்றதல்லவே, டாக், என்னூடைய இந்தியக் கடவுச்சீட்டை அவர்களிடம் ஒப்படைக்கத்தான் அங்கே சென்றேன்:-)).

கையூட்டுக்கு எதிர்ப்பாக புதுக்கோட்டை திருமண சர்-பதிவாளர் அலுவலகத்தில் திருமணத்தன்று பட்டு வேஷ்டியும், கழுத்து மாலையுமாக நின்று தகராறு செய்து, மாவட்ட ஆட்சியரை சந்திக்க நான் தயார் என்று நின்ற காலம் என் கண் முன்னால் இன்று வந்து போகிறது... சரி விடுங்க என்னோட அனுபவத்தை தனிப் பதிவ போட்டுடுறேன் ;)...
Thursday, December 20, 2007 8:27:00 AM .

அடடே, நான் இன்னமும் சொல்ல வந்ததை சொல்ல வருவதற்கு முன்னால் இப்படி நீண்ண்டு கிட்டு போகுதே இந்தத் தொடர்... சரி, நான் எதனைப் பற்றிப் பேசப் போகிறேன் என்பதற்கு முன்னால், நம்மூரில் எந்த அளவிற்கு பணமும், செல்வாக்கும் கொடி கட்டி பறக்கிறது எல்லா நிலைகளிலும் என்ற உண்மையிருக்க, ஆனால், நாம் இன்னமும் இந்த இணையத்தின் மூலமாக ஒரு அரசாங்கத்தையே நடத்த ஆசைப்படுகிறோம் என்ற முரண்பாட்டுடன் நாம் எவ்வளவு தொலைவு போக வேண்டி உள்ளது என்பதனை இந்தப் "பெண்ணாகப் பிறந்தால் by இரா. முருகப்பன்" கட்டுரையைப் படித்தால் வெளிச்சம் போட்டு காமிக்கும், படிச்சிட்டு அப்படியே எல்லோரும் முடிந்தால் தருமி கொடுத்த தளத்தில் ஒரு கம்ளெயிண்ட் கடிதமும் அனுப்பி வையுங்க... கண்டிப்பாக நிறைய பேர் அந்த கட்டுரையை தவற விட்டுருப்பீங்க, அவசியம் படிங்க.

ஏன்னா, நான் பேசப் போற சின்ன சின்ன விசயங்களும் பெரிதாக மாறி பிறகு இதற்கு தொடர்புடையதாக மாறிப்போய் விடுகிறது... பாகம் இரண்டில நான் சந்தித்தவைகளை பகிர்ந்து கொள்கிறேன்...

இரவு நேர வேலையால் அதிகரிக்கும் புற்றுநோயாளிகள்!

இன்றைய சூழ்நிலையில் வளர்ந்த மற்றும் வளரும் நாடுகளில் கொடுத்த பகல் பொழுது போதாமல் இரவையும் பகலாக்கி உற்பத்தியைப் பெருக்கி பெரியத் திரை ட்டி.வி பெட்டி வாங்க வேண்டுமென அயராமல் நாடுகள் தோரும் உழைத்து வருகிறோம். இதில் என்ன வேதனையான மற்றுமொரு விசயமென்றால் இது போன்ற ஷிஃப்ட்களில் வேலையிலிருப்பவர்கள் மிக சொற்பமாகவே தன் வீட்டாருடன் ஊடாடி மகிழும் சூழ்நிலை என்று நினைத்த நேரம் போய், இப்பொழுது தலையில் ஒரு இடியை இறக்கி இருக்கிறது அண்மைய ஆராய்ச்சிகள்.

அது என்னவெனில் இது போன்ற இரவு நேர ஷிஃப்ட்களில் (Graveyard Shift) வேலை செய்யும் பெண்களுக்கு மார்பக, ஆண்களுக்கு ப்ராஸ்டேட் (Prostate) புற்று நோய் வருவதற்கான அனேகத்தன்மை அதிகமாக இருக்கிறது என சுட்டிக் காட்டப்பட்டுள்ளது.

அதற்கான காரணமாக மெலடோனின்(Melatonin) என்ற நிறமியின் குறைவுத் தன்மை பெண்களில் ஓவரியன் ஈஸ்ரோஜனை அதிகரிக்கச் செய்கிறதாம். ஆனால், இந்த மெலடோனின் வந்து உடம்பில் கட்டிகளை வளர விடாமல் தடுக்கும் சக்தி கொண்டதாம், ஆனால் இரவு நேரங்களில் கூட அதிக வெளிச்சத்தில் இருந்து வேலை செய்ய நேர்வதால் இதன் உற்பத்தி பாதிக்கப் பட்டு உடலில் முன் சொன்னது போல சில ஹார்மோன்களின் உற்பத்தியை சமச்சீரற்ற நிலைக்கு தள்ளுவதால் இது போன்ற வியாதிக்கு காரணமென்று அறியப்பட்டுள்ளது.

இதற்காக சுமார் 75,000 இரவு நேர பணி புரியும் செவிலியர்களிடம் நேர்காணல் கண்டு அவர்களின் புற்று நோய் பின்புலம் சார்ந்த கேள்விகளை அறிந்து 10 வருடங்கள் மருத்துவ கண்கானிப்பில் வைக்கப்பட்டதில், இவர்களுக்கு இரவு நேர பணியிலேயே இல்லாத பெண்களை விட (60%) அதிக அளவில் புற்று நோய் தாக்கியதாக கண்டறிந்தார்களாம்.

இதிலிருந்து என்ன தெரிகிறது நமக்கு, இயற்கைக்கு புறம்பாக உயிரிய(உடம்பு) சங்கீதத் (Biological Clock) தன்மையை உடைத்து நாற்பட்டு தொடர்ந்து இது போன்று உடம்பை தவறுதலாக உட் படுத்தினால், லாஜிக்கலாக யோசித்தாலே நிறைய பின்விளைவுகளை சந்திக்கக் கூடுமென்பது தெளிவாகிறது, இல்லையா?


நன்றி: இது சார்ந்த செய்திகளை மேலும் படிக்க இங்கே, இங்கே மாற்றுக் கருத்தாய்வுக்கு இங்கே போங்க...

இவர்களும் நம் மக்கள்தான்...

நான் புதிதாக அமெரிக்கா வந்திருந்த பொழுது இந்தியா என்று ஏந்தவொரு இடத்தில் எழுதி இருந்தாலும் அதற்கு ஒரு மாஜிக் ஈர்ப்பு இருந்ததுண்டு. இன்னமும்தான். சில சமயங்களில் நான் மான்ஹட்டனில் நேரத்தை செலவு செய்யும் பொருட்டு கால்நடையாக நடந்து திரிவதுண்டு. அப்பொழுது நான் சதாரணமாக காணும் ஒரு விசயம் வழிதோரும் ஆங்காங்கே பாதாள சாக்கடையின் வெளி முகப்பை மூடி வைத்திருக்கும் கணமான மூடி (Manholes). அதன் மீது அடித்திருக்கும் ஒரு வரி "Made in India" என்றதைப் பார்த்தவுடன் கொஞ்சம் பெருமையுடன் அப்படியே பார்த்து நின்று விடுவது.


அப்படி இருக்கும் பட்சத்தில் நேற்று இது தொடர்பாக ஒரு செய்தி படிக்கக் கிடைத்தது "தி நூயொர்க் டைம்ஸ்"ல். என்ன சொல்லியிருக்காங்கன்னா, இந்த சாக்கடை மூடிகள் மேற்கு வங்கத்தில் உள்ள சக்தி இண்டஸ்டிரி என்ற நிறுவனத்தால் முழுக்க முழுக்க செங்கல் சூலையில் செங்கற்கள் தயாரிப்பது போலவே, கைப் பக்குவமாக 1400 செண்டிகிரோடு வெப்பத்தில் நின்று, எந்தவொரு தற்காப்பு கவசங்களுமின்றி வெற்றுடம்புடனும், காலணியற்ற கால்களுடனும் கொட்டும் வியர்வை மழையில் நீந்தி நின்று அதனை செய்து நூயொர்க் நகரத்திற்கு அனுப்பி வைக்கிறார்களாம்.


அந்த செய்தியை கொடுப்பதற்காக இந்தப் பத்திரிக்கை நிருபர் ஒருவர் புகைப்படம் எடுக்கச் சென்ற பொழுது மிகவும் பெருமையாக சுத்திக் காமித்தார்களாம். பாதுகாப்பு சார்ந்த கேள்விகளை மட்டும் கேக்கும் பொழுது இது வரையிலும் எந்தவொரு அசம்பாவிதமும் நடக்கவில்லை என்று கூறி புலகாங்கிதம் அடைந்து கொண்டார்களாம், அதன் நிறுவனத்தார்.


அவர்களின் தினக் கூலி கூட ஒரு நாளைக்கு ஒரு டாலருக்கும் குறைவுதானாம். ஆனால், அதே தொழிலில் ஈடுபட்டிருக்கும் ஒரு அமெரிக்கருக்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கு 25 டாலர்களாம். கேக்கும் பொழுது என்ன தோன்றுகிறது உங்களுக்கு?


இது போலவே முன்பொருமுறை நம்மூர் கணேஷ் பீடிகள் சக்கை போடு போட ஆரம்பித்த நேரம் இங்கு, உலக மனித உரிமை கழகம் எப்படி அந்த பீடிகள் உருட்டப் பெற்று சந்தைக்கு வந்தடைகிறது என்பதனை நேரடியாகவே குழந்தைகள் தொழிலில் ஈடுபடுத்தப் படுவதை காமித்து அதனை இங்கு விற்பதற்கு தடை வாங்கித் தந்தார்களாம்.


இப்பொழுது, இந்த சக்தி இண்டஸ்ட்ரி அந்த லிஸ்டில் சேர்ந்திருக்கிறது. அதற்காக இதற்கு முன்பு இந்த மூடிகளை பல வருடங்களாக அடி மாட்டு விலைக்கு வாங்கி வந்த இந்த New York City’s Department of Environmental Protection ஏஜென்சிக்கு இது தெரியாத என்றால் - அது ஒரு மில்லியன் டாலர் கேள்வி என்று கூறலாம்.


என்னமோ இது போன்று வேலைகளில் ஈடுபட்டுள்ளவர்கள் எல்லாம் இப்பொழுது அடித்துக் கொண்டிருக்கும் அதிர்ஷ்ட காற்றில் சுத்தமாக மறந்து போனவர்கள் என்பது மட்டும் உண்மை. ஆனால், இவர்களுக்கு மட்டும் இன்னமும் ஒரு நாளைக்கு 60 ரூபாய்க்கும் குறைவாக ஊதியத்தை வழங்கி விட்டு மற்றவர்கள் வங்கியிலிருந்து ஒரு நாளைக்கு 25 ஆயிரம் மட்டும்தான் எடுக்க முடியுமென்ற பெரிய கிணற்று வித்தியாசத்தை உருவாக்கி அதன் பொருட்டு மக்களையும் ரொம்ப நாளைக்கு பிரித்தாள முடியாது. அதன் எல்லை எங்கே நம்மை இட்டுச் செல்லும் என்பது நமக்கெல்லாம் தெரியும்தானே.

நன்றி: தி நூயொர்க் டைம்ஸ். இந்த செய்தியைப் படிக்க இங்கே சொடுக்கிப் பாருங்க...

மக்கள்தொகை கட்டுப்பாட்டிற்கு ஆண்களின் பிரசவ பங்களிப்பு!!

அன்றைய இரவும் மற்றைய இரவைப் போலத்தான் எங்களை நாடி வந்தது. ஆனால், அன்றைய இரவுக்கு முற்பகலில் தீபாவளிக்கென துணிகள் எடுப்போமென நிறைமாத கார்ப்பினியை விடாப் பிடியாக பக்கத்தில் இருக்கும் மாலுக்கு(mall) அழைத்துச் சென்றேன். கடைகள் மூட ஒரு இரண்டு மணி நேரங்களே இருக்கும் பட்சத்தில் மூன்று பேருக்கு துணி எடுக்கும் நிலையில் சென்றிருந்தோம். ஒருவருக்கே எடுத்து முடித்த நிலையில் மீதம் ஒரு பதினைந்து நிமிடங்களே கைவசமிருந்தது.

அரக்க பரக்க இன்னொருவருக்கும் எடுத்து முடித்துவிட்டுப் பார்த்தால் கடையின் முகப்பே மூடப்பட்டு இதர கடைகளையும் மூடி விட்டிருந்தார்கள். காரை கிழக்கு முகமாக நிறுத்தி வைத்து விட்டு நுழைந்திருந்த நாங்கள் மேற்கு பக்கமாக திரிந்திருக்கின்றோம். இப்பொழுது ஒரு பக்க வாசலே திறந்திருக்கும் பட்சத்தில் அதன் வழியாக வெளியேறி காரைச் சென்றடைய குறைந்தப் பட்சம் ஒரு 20 நிமிடங்கள் நடக்க வேண்டிருந்தது.

சரியாப் போச்சு என்று நினைத்துக் கொண்டே என்னவளையும் தரத் தரவென்று மெதுவாத்தான் நடக்க வைத்துக் கூட்டிக் கொண்டு வரும் பொழுதே... கூறிவிட்டாள் "என்னாங்க ஏதோ இறங்கின மாதிரி இருக்குன்னு..." எனக்கு கபக்கென்று உள்ளே கிலி பிடித்துக் கொண்டாலும்... சின்னதாக ஒரு ஆசை சுய ப்ரசவித்திற்கு இது அவசியமென்று நினைத்துக் கொண்டேன் :-).

ஒரு வழியாக வெளியே நின்ற செக்யூரிட்டி எங்களின் நிலை பார்த்து பார்க்கிங் லாட்டிலிருந்த அவரின் காரில் எங்கள் வாசல் செல்ல அவராகவே முன்வந்து கூட்டிச் சென்று இறக்கி விட்டார். பின்பு என்னவள் என்னிடத்தே இவர்தான் கடவுள் இப்பொழுதென்று தத்துவம் பேசிச் சிரித்தால். அன்பே சிவமாம்!

இப்படியாக இருந்த எங்களிரவு அடுத்த இரண்டு மணி நேரத்தில் பெரிய வாழ்க்கை கல்வியாக மாறிப் போனது. நான் எதிர் பார்த்திருந்த நாளாகவும் அமைந்துப் போனது! சரியாக ஒரு பதினொரு மணி வாக்கில் கொஞ்சம் இரத்தம் கசிவதாக கூறினாள், அதனைத் தொடர்ந்து நானும் மருத்துவரை தொடர்பு கொள்ளலாமென அவர் கொடுத்த இரவு எண்ணை தொடர்பு கொண்டேன், இரண்டாவது முறை அழைத்தே மருத்துவ மனையிலிருந்து சில அடிப்படை கேள்விகளுக்கு பதிலுரைத்த பின் எங்களை அவர் மருத்துவ மனைக்கே வந்துவிடும் படி அறிவுருத்தினார்.

பதராமல் பக்குவமாக மருத்துவ மனையின் முன் பக்கத்தில் காரை நிறுத்தி விட்டு நடந்தே உள்ளே சென்று என்னவளின் கையாலேயே பேப்பர் வொர்க் செய்ய வைத்து விட்டு ஒரு அறையில் சென்று அடைந்து கொண்டோம்.

பதினொன்னரை மணி. பரிசோதித்துப் பார்த்துவிட்டு இது ப்ரசவ வலியின் அறிகுறிதான் என்று நிச்சயிக்கப் பட்டது.

இருங்க, என்னாடா தெகா குழந்தைப் பொறக்கப் போறத இப்படி நீட்டி முழக்கிச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கானேன்னு நினைக்கிறீங்க இல்லையா. விசயமில்லாம நான் உங்க நேரத்தை திருடிக்கிட்டு இருப்பேனா, சொல்லுங்க. சொல்றேன்.

நம்மூரு பெண்களும் சரி, அப்பாவாகப் போகும் ஆண்களும் சரி ப்ரசவமென்பது பெண்களுக்கே எழுதிவைக்கப்பட்ட வலியென்று யாரோ எழுதி வைத்து விட்டதாக நம்பிக்கொண்டு இன்னமும் மாப்பிள்ளையாக தன்னை நினைத்துக் கொண்டு, பல அப்பாக்கள் வேலை நிமித்தமாக வெளியூரில் இருப்பார் அந்த முக்கியமான நாளில்; பெண்ணும் பக்கவாக அம்மா வீட்டில் அடி ஆட்களுடன் எதிர் வரும் போரை சந்திக்க "மக்கள் படையுடன்" காத்திருப்பார். இது நம்மூர் சிட்டுவேஷன், இல்லையா?

ஆனால் இங்கே அந்த மக்கள் பூராவும் ஆப்செண்ட் (அது உன் தலையெழுத்துடான்னு சொல்லப்பிடாது, இதனை முழுமையா அனுபவிக்கணுமின்னுதான் என்னோட திட்டமே ;). எப்படி நாம் தனிமையில் ஒரு உயிரை உருவாக்க எத்தனித்து இரண்டு பேர் மட்டுமே போரிட்டமோ அதே நிலையில் நானும் அவளும் தான் இன்று (உதவிக்கு ஒரு மருத்துவருடன்). என்னவளுக்கு கொஞ்சம்அதே எதிர் பார்ப்பு அந்த "மக்கள் படை" இருந்தால் இன்னமும் கொஞ்சம் ஆராட்டி இருக்கலாமே என்று. ஆனால், இப்பொழுது வரும் ஒவ்வொரு ஐந்து நிமிடத்திற்கும் முப்பது செகண்டுகள் நிற்கும் வலியை ரொம்பவும் கவனத்துடன் எதிர் கொண்டு வாயால் ஊதியே தனித்துக் கொள்ளும் நிலமை தன்னந் தனியாக.

ஆனால், நம்மூர் மருத்துவ மனைகளில் ஏன் அத்துனை சத்தமும், கையை பிசைந்து கொண்டு வெளியே நடந்து திரியும் பெண்ணின் அப்பாவும், ஊராக வந்து நிற்கும் அத்துனை பெண்களும் உள்ளே வருகிறார்கள். உள்ளே என்ன நடப்பதாக நினைத்துக் கொண்டு ஏற்கெனவே பிள்ளை பெற்ற பெண்டீரும் அப்படி படை கலக்குகிறார்கள்? அதனால் தானோ என்னவோ இப்பொழுது முக்கால் வாசி பேருக்கும் மேல் அறுவை சிகிச்சையின் பேரில் ப்ரசவிக்கிறார்கள் போலும். சரி விசயத்துக்கு வருவோம்.

முதல் நாள் இரவு சேர்ந்து, மறுநாள் மாலை வரையிலும் கொஞ்சம் ஸ்ட்ராங்காக இடுப்பு வலி வரட்டுமென காத்திருந்தோம். என்னவளுக்கு வலியை எப்படி மூக்கில் ஏற்றி வாயின் வழியாக நாகரீகமாக ஊத வேண்டுமென்ற நுட்பம் தெரியாததால் கொஞ்சம் படை கலக்கி வைத்து விட்டால், பயந்து போன இந்த ஊர் செவிலியர்கள், ஷி ஸ் ஹர்டிங்க், ஷி ஸ் ஹர்டிங்க் என்று கூறி கொஞ்சம் மயக்க மருந்தும் கொடுத்து, இடுப்பு வலியையும் துரிதித்தார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

பின்பு வந்தது எபிடூரல் (epidural) என்ற வலியை மறக்கடிக்கும் ஊசி. போட்டதுதான் தெரியும் வலி பறந்து போனது போல. ஆனால், அழுத்தம் தொடர்ந்தது. இப்பொழுது டாக்டரும் உள்ளே வந்தாகிவிட்டது. எனக்கு கொஞ்சம் கலக்கமிருந்தது. எப்படி என்னவள் இதனை முடித்துக் கொடுக்கப் போகிறாள் என்று. டாக்டர், அரை வலி மயக்கத்தில் இருந்தவளிடம் "உன் கணவன் பொறுப்பில்லாமல் ஸ்கீரினுக்கு பின்னால் ஒளிந்து கொண்டு நிற்கிறார், அவருக்கு வேலை கொடுப்போமா" என்று நகைத்து அவளை சிரிக்க வைத்து என்னை வேலையில் அமர்த்திக் கொண்டார்.

இப்பொழுது ஒரு செவிலியின் வேலையை நான் பார்க்கப் போகிறேன். எனது வேலை வலது காலை பிடித்து ஒவ்வொரு முறை இடுப்பு வலி உச்சத்திற்கு போகும் பொழுதும் அழுத்தி பிடித்து வெளியே குழந்தையை தள்ளுவதற்கு உதவி புரிய வேண்டும். ஹும்... கொஞ்சம் மனத்துக்குள் பட படப்பு ஒட்டிக் கொண்டாலும், என்ன அவள் அனுபவிப்பதில் நமக்கு கால்வாசியாவது ஒட்டிக் கொள்ளட்டுமே என்று ஒவ்வொரு முறையும் முக்கி, முனகும் பொழுதும் அவள் காதருகே சென்று இதோ உனது தேவதையின் முடி தெரிகிறது... இதோ வெளியே வந்து விட்டால் இன்னும் மூன்று முறை அவ்வளவேதான் என்று சுய ப்ரசவிக்க உதவி, குழந்தையையும் வெளியே எடுத்து விட்டு, பிறகு பனிக்குடம் எடுத்து, தைக்கும் வரையிலும் அருகமையே நின்றது, வாழ்விற்கும் ஒரு மறக்க முடியாத அனுபவம்.

வாழ்க்கைக்கும் ஒரு பெண்ணுக்கு ஒரு குழந்தையே போதுமான அனுபவமாக இருக்க வேண்டுமே, எப்படி இந்தப் பெண்கள் அத்தனை வலியையும் சகித்துக் கொண்டு மீண்டும் மீண்டும் தனது கணவனுக்கு எந்த மகப் பேறு வலியையும் வழங்காமல் தானே முன் வந்து ஏற்றுக் கொண்டு இதில் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள் என்று எண்ணத் தோன்றியது.

இந்த அனுபவத்தைத் தொடர்ந்து பல கேள்விகள் என்னுள் எழுந்துள்ளது. அது கலாச்சாரம் சார்ந்தது. குழந்தை பெற்றுக் கொள்ளும் சமயத்தில் நமது நாட்டு மக்கள் எப்படியெல்லாம் பில்டப் கொடுத்து, வேறு வேலை வெட்டி இல்லாமல் பத்து பதினைந்து பேர் எப்பொழுதும் அந்த பெண்ணையே சுற்றிச் சுற்றி வருவது, கணவனும் வேலைக் களவானியாக எனக்கு ஒண்ணுமே தெரியாதுப்பா என்கிற மாதிரி நடந்து கொள்வது.

ஐந்து குழந்தைகள் பெற்றுக் கொண்டும் கூட அதில் உள்ள காம்ளக்ஸிட்டிகளை ஆண்கள் தெரிந்து கொள்ளாமல் உதாசீனப் படுத்துவது ஏன்? என்னமோ பிள்ளையே நான் போட்ட பிச்சைங்கிற மாதிரி, சில ஆண்கள் குழந்தையை தன் கட்டுப் பாட்டுக்குள்ளேயே வைச்சிக்கிறது... பெண்களும் அதுக்கு தகுந்தபடி ஓவர் பில்டப் கொடுத்துப் பார்த்தாலும் நம் ஆண் மக்களிடையே செல்லு படி ஆகாமல் இருப்பது... இப்படி பல விசயங்கள் வந்து போனது.

இன்னும் இது தொடர்பா பின்னால் எழுதணும். இதுக் கிடையில் ஓவ்வொரு அப்பாவும் தன் பிள்ளை ஒண்னொண்ணும் எப்படி தன் துணைவி வெளியே கொணர்ரான்னு பக்கத்தில இருந்து கண்கூடா காணணும், அப்பத்தான் இந்தியாவில் "குழந்தை தயாரிப்பு" ஒரு தொழிற்சாலை தொழிலா நடைபெறாம இருக்குமின்னு நினைக்கிறேன்.

எது எப்படியோ அப்பாவாகப் போகும் அப்பாக்களா எந்ததெந்த சுகத்தையெல்லாம் சேர்ந்து அனுபவிக்க நினைக்கிற நாம, தெய்வீகக் காதல், வெண்டைக்கா காதல் அப்படின்னும் சொல்லிக்கிட்டு திரியற நாம இந்த முக்கியமான விசயத்தில முன்னம நின்னு நம்ம துணைக்கு உதவி பண்ணுறது அவசியமோ அவசியமின்னு நான் நினைக்கிறேன். அதனை நாம மிஸ் பண்ணோமின்னா, பாதி இழப்பு நமக்குத்தான்.

தருமி குறிப்பிட்ட இதோ எனது எழுதாத பதிவு...!

நான் பாட்டுக்கு செவனேன்னு நான் உண்டு என் வேலை உண்டுன்னு என் வழியில போயிட்டு இருந்தா, இந்தத் தருமி திடீரென்று தமிழகத்தின் விடி வெள்ளிப் பத்திரிக்கைகளில் ஒன்றானதும், படிப்பதற்கே ஒரு தகுதி வேண்டுமெனவும் நம்பப்படும் ஆ.வியின் ஒரு டிரெண்ட் செட் ஆர்டிகிளை படித்து விட்டு இங்கு நான் ஏதோ அதில் எழுதும் ஒரு "ஞானத்தை" கீழே போட்டு பதிவொன்று எழுதியதாக அவரது இந்தப் பதிவில் என்னை குறிப்பிட்டு எழுதியிருந்தார்.

உண்மையில் நடந்தது என்னான்னா, அந்த சமயத்தில் நிறைய தமிழ் மண பதிவர்கள் அந்த "ஞானத்தை" பத்தி நிறைய எழுதிட்டு இருந்தாங்க, அதுகளை படிச்சிட்டு நானும் ஒரு நாள் தருமிகிட்ட கூகுள் சாட்டில் அரட்டை கொண்டேன். ஆனால், அத்தோட அது மறந்தே போச்சு... ஏன்னா, அது போன்ற பத்திரிக்கைகளும், சன் ட்டி.விக்களும் தானே தமிழக மக்களின் அறிவுக் கண்களை திறந்து அடுத்த கட்டத்திற்கு மக்களை நகர்த்துகிறது. அவர்களுக்கு தெரியாதா எந்த நேரத்தில் எதனை சமுதாயத்திற்கு கொடுக்க வேண்டுமென்று, இதில் நம்ம பெரிசா எழுதி என்னாத்தை சொல்லிடப் போறோமின்னு அத்தோட விட்டுட்டு நான் வயிற்றுப் பொழப்பு பார்க்கப் போயிட்டேன்.

இன்னிக்கு மீண்டும் தருமி என்னய நிசமாலுக்குமே அதனைப் பத்தி எழுத வைச்சுட்டார். எழுதறேன்.

அன்னைக்கு தருமிகிட்ட என்ன சொன்னேன். அய்யா, இந்த "ஞானம்" நிறைய படிச்சிட்டு அவரே கூட அது சம்பந்தமான தியரி ஆட்கள்கிட்ட பேசி தனது சந்தேகங்களை தீர்த்துக் கொண்டு இங்கு அதனை தேனில் குழைத்துக் கொடுத்துக் கொண்டு வரலாம். (அன்னைக்கு சொன்னது மாதிரியே, தருமி, இன்னமும் நான் ஆ.வி படிக்கல). இருக்கட்டும். இருந்தாலும், கேள்விப் பட்டேன், மேலேட்டாமாக மனோத்துவமும், செக்ஸ் கல்வியும் கலக்குமிடத்தில் இருக்கக் கூடிய விசயங்களின் பெயர்களை நுனிப்புல் மேய்ந்தது மாதிரி சொல்லிவிட்டு போனால் பின்னால் அதனை படிக்கும் சாமானியனுக்கு புரிதலில் தவறு நேர்ந்து விட்டால் அது குடும்பத்தினுள் உள்ளவர்களுக்கு குழப்பங்களை விட்டுச் செல்லலாமல்லவா என்றுதான் கேட்டிருந்தேன். அதற்கு உதாரணமாக கீழே காணும் ஒரு விசயத்தையும் உங்களிடத்தே கேட்டிருந்தேன்.

அந்த உதாரணம்:

ஈடிபஸ் மற்றும் எலக்ட்ரா கம்ளக்ஸ் (The Oedipus and Electra complex). இதில் குழந்தைகள் தனது பருவ நிலை குறித்து ஆர்வம் மேலேங்கும் பொருட்டு எதிர் எதிர் பாலின பெற்றோர்களின் மீது சற்று அதிகமாக ஈர்ப்பு ஏற்பட்டு அவர்களிடத்தே அதிகமான ஒட்டுதல் இருப்பதனை காண நேரிடும். இதில் ஆண் குழந்தைகள் தனது அம்மாவின் மீது காட்டும் அதீத அன்பை ஈடிபஸ் என்றும், பெண் குழந்தைகள் தகப்பனின் மீது காட்டும் அக்கறையை எலக்ட்ரா காம்ளக்ஸ் என்றும் வகை பிரித்திருக்கிறார்கள்.

இதனில் கவனிக்கப் பட வேண்டிய விசயம், இந்த வகை பால் ஈர்ப்பு செக்ஸ் சார்ந்த கல்வியூட்டுலிருந்து விலகி மனோ தத்துவ ரீதியாகவும் பார்க்கப் பட வேண்டிய ஒரு விசயமாக போய் விடுகிறது. இந்த விசயம் அரைகுறையாக எழுதப் பட்டு பொது இடத்தில் வைத்தால், தவறாக புரிந்து கொள்ளும் பொற்றோர்களில் ஒருவர் சற்றே அஷ்ட கோணலாக அந்த சிட்டுவேஷனை எடுத்துக் கொண்டால் அந்த வீட்டில் என்ன நடக்கும் என்ற ஆபத்தை கருத்தில் கொண்டுதான் உங்களிடத்தில் நான் தெளிவு பெறும் பொருட்டே அந்த உரையாடலை மேற்கொண்டேன். ஆனால், கலாச்சார குடி"தாங்கியா இருக்கும் நிலையிலிருந்து இல்லை தருமி அவர்களே!

இனி பதிவுக்கு கொஞ்சம் சம்பந்தமில்லாமல் - பிதற்றல்கள்...

இங்கு நிறைய பேர் மிகவும் முற்போக்குத் தனமான சிந்தனைகளுடன் இருக்கிறார்கள், எழுதி வருகிறார்கள். சந்தோஷம்! நம்மில் நிறைய பேர் சிந்தனை ரீதியில் மட்டுமே தேக்கமுற்றிக்கக் கூடும். ஏனெனில் சிந்தனை என்பது ஒரு சங்கிலித் தொடர் போன்ற ரசாயன மாற்றம் மட்டுமே - மூளை சார்ந்து. தான் கூறும், நம்பும் கூற்றினை தனது சுய வாழ்க்கையில் நடைமுறை படித்தி காணும் பட்சத்திலேயே அது எந்த அளவிற்கு தனக்கு சாத்தியம் என்பது விளங்க நேரிடலாம் ஒரு தனிப்பட்ட நபருக்கு.

பெரும் பாலும் நம்மில் பலரும் அந் நிலைக்கு தன்னை இட்டுச் செல்ல அனுமதிப்பது கிடையாது என்றே நினைக்கிறேன். ஏனெனில், தனது வாழ்வை தொலைத்துதான் அது போன்ற பட்டறிவுனை பெற வேண்டுமா என்ற "தப்பித்துக் கொள்ளும்" பொது மனப் பான்மையும், சுய பாதுகாப்புத் தன்மையுமே காரணமாக அங்கே அமைகிறது. அல்லது மற்றொரு தத்துவ கோட்பாட்டு எஸ்கேபிசமாக - அவ அவனுக்கு என்ன தாகம் இருக்கிறதோ அதனை அவன் அவன் விதிப் பயனில் சென்று அருந்தி அனுபவிப்பான் என்ற நோக்கில் விட்டு விலகியிருப்பது.

உதாரணத்திற்கு ஓரினச் சேர்க்கையை பற்றி ஆதரித்துப் அல்லது நிராகரித்துப் பேசுபவர்கள், அது போன்ற ஒரு திருமணத்தில் உள்ள தம்பதிகளுடன் தனது குழந்தைகளை அலைத்துக் கொண்டு வெளியில் சென்று ஒரு உணவு விடுதியில் எதிர் எதிரே அமர்ந்து, அந்த தம்பதிகள் ஒருவரை ஒருவர் கட்டிப் பிடித்து உதட்டுடன் முத்தமிட்டுக் கொண்டு இருக்கும் சூழ்நிலையில் தனது குழந்தைகளுடன் அமர்ந்து உணவு உட்கொள்ள நேர்ந்ததுண்டா, அது எது போன்ற ரசாயன மாற்றத்தை நம்மில் ஏற்படுத்தியது என்று உணர்ந்திருக்கிறோமா அல்லது அதற்கான ஒரு வாய்ப்பைத்தான் நமக்கு நாமே வழங்கி பார்த்திருக்கிறோமா?

அதனைப் போலவே தானும் ஒரு பொற்றோர் என்ற நிலையிலிருந்து, தான் பெற்ற பெண் மகளை இன்று நிலவும் இந்த "ஹாங் அவுட்" கலாச்சாரத்திலிட்டு அதனூடாக நமக்குக் கிடைக்கும் ரசாயன மாற்றத்தை உணர்ந்திருக்கிறோமா? எத்தனை பேருக்கு இது போன்ற வாய்ப்புகள் அமைந்தும் தூரவே விலகி நின்றிருக்கக்கூடும், அப்படியாயின் எது போன்ற உணர்வு அவர்களை தடுத்திருக்கக் கூடும்? அடுத்தவன் வீட்டுத் தீ அவன் வீட்டுக் கூறையை வந்து தீண்டும் வரைக்கும் என்ற மன நிலையிலா? அல்லது நமக்கு இந்தப் பிறப்பிற்கு தப்பித்துக் கொண்டோம், இது நமது தியரி மனதை காட்டும் நேரமென்ற மேபோக்குத் தனத்திலா?

புரட்சி எண்ணங்கள் மனத்தினுள் வந்து வந்து போகலாம் அதில் ஒரு சதவீத எண்ணத்தையாவது நடை முறை படித்தினாலே அதற்கு பதில் சொல்லும் பொருட்டு தன் வாழ் நாளையே செலவழித்து விட்டிருப்பது தெரியவந்திருக்கும் வாழ்வின் விளிம்பில் நிற்கும் பொழுது.

இன்னும் என்னன்னமோ சொல்ல வேண்டுமென தோனச் செய்கிறது, ஆனால், சொல்லி யாருக்கு என்ன சொல்ல விளைகிறோமென்பது தெரியாமலேயே விழி பிதுங்குவதால் இத்துடன் நிறுத்தி கொள்கிறேன்.

எனவே வெறுமனே பேசிக் கொண்டிருப்பதை தவிர்த்து கொஞ்சமேனும் தனது வாழ்வில் "அப்ளை" பண்ணி பார்த்து கொஞ்சம் முட்டாளாகவேணும் வெளித் தோற்றத்திற்கு தெரிந்தாலும் தன் நிலையில் தெளிவுற்று வாழ்வதே சாலச் சிறந்தது என்பது எனது வாழ்வின் அணுகுமுறை.

அவளின் வலியும், அவனின் புரட்டாசி மாத விரதப் பலனும்!!

இன்னும் நம் ஆன்மீக இந்தியா எவ்வளவு தொலைவு போக வேண்டியிருக்கிறது என்பதற்கு இதோ மற்றுமொரு பட்டறிவுக் காட்சி உங்களுக்காக.

நான் என்னுடைய பள்ளி இறுதியாண்டு படித்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது நன்றாக ஊன்றிப் படிக்க வேண்டி நண்பர்களுடன் ஒரு தங்கும் அறை எடுத்து தங்கச் செய்தோம். அது என் வீட்டிலிருந்து ஒரு இரண்டு கிலோ மீட்டர் தூரமே இருந்தது. என்றாலும், இரு வேறு கண்டங்களில் வசிப்பவர்களுக்கான சில வேறுபாடுகள் அந்த சமூகத்தில் வாழ்பவர்களுக்கும் என்னுடைய வீட்டினுள் வாழும் மக்களுக்குமிடையே இருந்தாக உணர முடிந்தது.

சரி அப்படி என்னதான் பெரிய வித்தியாசத்தை உணர்ந்தேன். அவ்வாறு அங்கு தங்கியிருந்த இடம் ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தை சேர்ந்தவர்களாக இருந்தார்கள். அவர்களின் கடவுள் சார்ந்த நம்பிக்கைகள் கொஞ்சம் அதீதமான வெளிப் பகட்டிற்காக அமைந்ததாக இருந்தது.

அவர்களின் பெருவாரியான தொழில் வட்டிக்கு வட்டி போட்டு கறுப்புப் பணத்தை பெருக்குவது. இது பரம்பரையாக கையிறக்கம் பெற்று ஜரூராக வாழும் ஒரு கூட்டம் இருக்குமிடமாக திகழ்ந்தது. அங்கு வருடந்தோறும் இந்த புரட்டாசி என்ற மாதம் வந்துவிட்டால், தினமும் பெண் பிள்ளைகள் தவறாமல் வீட்டைக் கழுவி, துடைத்து, மொழுகி விரதச் சாப்பாடு செய்து அமர்க்களப் படுத்தி விடுவார்கள்.

இதிலென்ன இருக்கிறது என்று கேக்குறீர்களா? நல்லதுதானே வீட்டை சுத்தம் செய்து, ஆரோக்கியமான உணவு சமைத்து சாப்பிட்டால் என்று கேக்கத் தோன்றும். இதில பாருங்க இந்தக் குடும்பங்கள் எல்லாம் சம்பாரிக்கிறதே ஒரு மார்க்கமான முறையில்தான், அடுத்தவர்களின் வயிற்றில் அடித்து பிடிங்கி.

அப்படியாக செய்யும் பொழுது அதற்கு வடிகாலாக இது போன்ற பரிகாரங்கள் அவசியமென கருதி, திருடிய பணத்தில் கொஞ்சமேனும் அந்த பெரிய சாமீக்கு படைக்க வேண்டுமென்ற நியாயத்தனத்தில் செய்தாலும், பல வீடுகளில் ஆண்கள் இதனில் கலந்து கொள்ளாமலேயே (சாப்பிடுவதை தவிர்த்து), தெருவில் நின்று அடவடிப் பேசி வட்டி வசுலிக்கும் அதே மன நிலையிடன் தன் வீட்டிலும் உள்ள பெண்களை அவர்கள் உடம்பிற்கு முடியாமல் இருக்கும் பட்சத்திலும் கடவுளுக்கு சேவை செய்யச் சொல்லி கொல்லாமல் தூரத்தில் நின்று வேடிக்கை பார்க்கும் மனிதர்களின் அடிப்படை அறிவை அறிந்து கொள்ளவே இப் பதிவு.

கடவுளின் அருளைப் பெற வேண்டி, இந்த சோம்பேறித் தாதாக்கள் தன் கட்டிய மனைவியே சுவாசக் கோளாறால் பீடித்திருக்கும் சமயத்தில் கூட, ஒட்டடை அடிக்க வைத்து மேலும் அந்த நோயின் தாக்கத்தை அதிகப் படுத்தினால் அந்த கண்ணை கட்டிக் கொண்டிருக்கும் சாமீ என்ன பலனை இந்த சோம்பேறிக் கணவன் சாமீகளுக்கு வழங்கும்?

இந்த வன்புறுத்தலின் மூலமாக அவர் பெறுவது வரமா அல்லது சாபமா? சிந்திப்பார்களா அவர்கள்??